Θα προτιμούσες Ιαπωνικό <10ετίας ή καινούριο Κινέζικο;
Στα ίδια χρήματα, παίρνεις κούτα Κινέζικο ή μεταχειρισμένο Ιαπωνικο;
Ο χρόνος έχει δείξει την αξιοπιστία των Ιαπωνικών – ξέρεις τι περιμένεις στον κινητήρα.
Τα κινέζικα έχουν πλούσιο εξοπλισμό στο ίδιο budget.
Μία παλαιότερη μοτοσυκλέτα ίσως εμφανίσει «ύπουλα» προβλήματα.
Δεν έχει περάσει αρκετός χρόνος για να «δείξουν» τα Κινέζικα.
Ο χρόνος έχει δείξει την αξιοπιστία των Ιαπωνικών – ξέρεις τι περιμένεις στον κινητήρα.
Αν έχεις ένα συγκεκριμένο budget και ψάχνεις μοτοσυκλέτα, αργά ή γρήγορα θα πέσεις πάνω στο δίλημμα:
«παλιότερο αλλά δοκιμασμένο Ιαπωνικό ή ολοκαίνουργιο Κινέζικο με «όλα επάνω»;
Η απάντηση δεν είναι απόλυτη — εξαρτάται από το τι περιμένεις, πώς χρησιμοποιείς τη μοτοσυκλέτα και πόσο ρίσκο είσαι διατεθειμένος να πάρεις. Ο χρόνος έχει αποδείξει την αξιοπιστία των Ιαπωνικών κατασκευαστών και αυτό παραμένει το μεγαλύτερο πλεονέκτημά τους. Σε μια μοτοσυκλέτα κάτω των δέκα ετών από Honda, Yamaha, Suzuki ή Kawasaki, ο αναβάτης ξέρει σε μεγάλο βαθμό τι να περιμένει, ιδιαίτερα στον κινητήρα. Δεν υπάρχουν πολλά ερωτηματικά ως προς τη μακροζωία, τη συμπεριφορά με τα χιλιόμετρα και το τι πιθανόν θα χρειαστεί σε βασική συντήρηση στο μέλλον. Η τεχνογνωσία είναι δεδομένη, τα ανταλλακτικά άφθονα και η εμπειρία χρόνων έχει δείξει ποια μοντέλα αντέχουν και ποια όχι. Ακόμη και αν κάτι εμφανιστεί, σπάνια θα είναι έκπληξη. Δηλαδή, αν ένα πρόβλημα είναι τόσο γνωστό και αναμενόμενο λόγω της εμπειρίας χρόνων, οριακά το σκέφτεσαι σαν αναλώσιμο με την αγορά και πας παρακάτω.
Τα κινέζικα έχουν πλούσιο εξοπλισμό στο ίδιο budget.
Από την άλλη πλευρά, τα σύγχρονα Κινέζικα μοντέλα δελεάζουν κυρίως με αυτό που βλέπεις και αγγίζεις. Στο ίδιο περίπου κόστος με ένα Ιαπωνικό αρκετών ετών, προσφέρουν καινούρια μοτοσυκλέτα, σύγχρονη εικόνα, πλούσιο ηλεκτρονικό εξοπλισμό και αίσθηση «ζελατίνας» που δύσκολα αγνοείται. Για πολλούς αναβάτες, ειδικά όσους δεν έχουν εμπειρία με παλιότερες μοτοσυκλέτες, αυτό είναι καθοριστικό. Η ιδέα ότι ξεκινάς από το μηδέν, χωρίς προηγούμενους ιδιοκτήτες και άγνωστο παρελθόν, έχει μεγάλη βαρύτητα. Επιπλέον, τα ηλεκτρονικά που έρχονται με τη περίπτωση των καινούριων Κινέζικων αφορούν και το κομμάτι της ασφάλειας, πέρα από την premium αίσθηση. Έρχονται με traction control και riding modes όταν μια Ιαπωνική sport μοτοσυκλέτα ή ένα σκούτερ του 2010 μπορεί να μην έχει καν ABS, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Μία παλαιότερη μοτοσυκλέτα ίσως εμφανίσει «ύπουλα» προβλήματα.
Όταν αγοράζουμε μία μεταχειρισμένη μοτοσυκλέτα, όσο αξιόπιστη και να είναι, υπάρχει πάντα το πρόβλημα της χρήσης και της συντήρησης από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη. Δεν μπορείς να γνωρίζεις κάθε πότε έκανε αλλαγές λαδιών και αν χτυπούσε «κόφτη» πριν ζεσταθεί το μοτέρ. Δεν μπορείς να ξέρεις αν σήκωνε την μοτοσυκλέτα στη μία ρόδα συνέχεια και θα πληρώσεις εσύ το ακριβό σέρβις στα μπροστινά. Αν υποθέσουμε ότι όλα αυτά δεν ισχύουν, υπάρχει πάλι η συνθήκη ότι είσαι δεύτερος κάτοχος, όπως και να έχει. Όσο καλό (και αληθές) να είναι το βιβλίο σέρβις που σου παραδίδει ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, δεν μπορείς να ξέρεις λεπτομέρειες πιο σπάνιων αναλωσίμων που μπορεί να εμφανιστούν σε σένα. Μιλάμε για αναλώσιμα της κατηγορίας «τα αλλάζω όταν χαλάσουν» και όχι τα κλασσικά που υπολογίζονται με βάση τα χιλιόμετρα. Όπως για παράδειγμα ένας καμένος ανορθωτής, ο αισθητήρας του στάντ ή αλλαγή στη μίζα είναι πράγματα που προφανώς δεν θα δεις στο βιβλίο σέρβις αλλά είναι πράγματα που μπορεί να «σκάσουν» σε σένα. Έτσι, «ζεις» με την συνθήκη ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σου έρθει ένα – όχι τόσο σοβαρό – πρόβλημα. Επίσης στο πλαίσιο μη σοβαρών προβλημάτων, υπάρχουν και οι φθορές χρόνου και χρήσης που χαλάνε την εμπειρία. Πολυκαιρισμένα πλαστικά που «παίζουν» και τρίζουν από τον συντονισμό, ένα διακόπτης που «μαγκώνει» είναι μικρές λεπτομέρειες που έχουν σημασία μετά την πρώτη βδομάδα απόκτησης της μοτοσυκλέτας.
Δεν έχει περάσει αρκετός χρόνος για να «δείξουν» τα Κινέζικα.
Στην περίπτωση των Κινέζικων, το ερωτηματικό βρίσκεται αλλού. Παρότι η ποιότητα κατασκευής έχει βελτιωθεί εντυπωσιακά και τα πρώτα χρόνια χρήσης δείχνουν ενθαρρυντικά, δεν έχει περάσει ακόμη αρκετός χρόνος ώστε να γνωρίζουμε πώς θα σταθούν αυτά τα μοντέλα μετά από οκτώ ή δέκα χρόνια καθημερινής χρήσης. Δεν υπάρχει ακόμη σαφής εικόνα για τη μακροχρόνια αντοχή των περιφερειακών, ούτε για το πώς θα εξελιχθεί η υποστήριξη σε βάθος χρόνου. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα αποδειχθούν προβληματικά, αλλά ότι η επιλογή συνοδεύεται από έναν βαθμό αβεβαιότητας. Τελικά, η απόφαση δεν είναι τεχνική, αλλά πιο … «φιλοσοφική». Το Ιαπωνικό προσφέρει προβλεψιμότητα και δοκιμασμένη αντοχή, με το αντίτιμο της ηλικίας και της φθοράς. Το Κινέζικο προσφέρει σύγχρονη εμπειρία και πλούσιο εξοπλισμό, με αντάλλαγμα το άγνωστο του χρόνου. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, μόνο διαφορετικές προτεραιότητες. Aλλος επιλέγει εμπειρία και σιγουριά με συμβιβασμούς, άλλος επενδύει στην υπόσχεση του καινούριου. Αν η επιλογή γίνει συνειδητά, και οι δύο δρόμοι μπορούν να οδηγήσουν σε ικανοποίηση. Να θυμάσαι ότι στη μία περίπτωση δεν ξέρεις για το παρελθόν της μοτοσυκλέτας και στην άλλη δεν ξέρεις για το μέλλον της.
