Γιατί το πρόβλημα της ηλεκτροκίνησης δεν είναι τεχνολογικό
Πόσες φορές έχεις γυρίσει να δεις ένα τετρακύλινδρο εν σειρά που «ουρλιάζει» ή ένα πολεμικό δικύλινδρο που «σκάει» στις αλλαγές του shifter;
Θέμα χρόνου να καταφέρει καλύτερες τεχνολογικές επιδόσεις, όμως δεν θα έχει ταυτότητα.
Οι ηλεκτρικές πρέπει να βρουν τρόπο να σου δίνουν συναίσθημα.
Η οικονομία της ηλεκτροκίνησης ταιριάζει στο commuting.
Δεν θα το συζητούσαμε αν ερχόταν ως «μία ακόμα επιλογή».
Θέμα χρόνου να καταφέρει καλύτερες τεχνολογικές επιδόσεις, όμως δεν θα έχει ταυτότητα
Μία θερμική μοτοσυκλέτα δεν παράγει απλώς ήχο, όπως ένα συμβατικό ΙΧ αυτοκίνητο ή ένα δίτροχο commuter πόλης. Έχει ταυτότητα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την διάταξη του κινητήρα της και τον ήχο που παράγει. Πόσες φορές έχεις γυρίσει να δεις ένα τετρακύλινδρο εν σειρά που «ουρλιάζει» ή ένα πολεμικό δικύλινδρο που «σκάει» στις αλλαγές του shifter;
Ίσως αν οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες αποκτούσαν έναν δικό τους χαρακτήρα αντί να προσπαθούν να είναι απλώς «αθόρυβες», μπορεί να ήταν πιο εύκολο να δημιουργήσουν συναισθηματικό δέσιμο. Όχι αντιγραφή ενός θερμικού κινητήρα, αλλά μια νέα ταυτότητα που να κάνει τον αναβάτη να αισθάνεται κάτι όταν ανοίγει το γκάζι.
Το ερώτημα είναι αν ο χαρακτήρας μπορεί να σχεδιαστεί ή αν χρειάζεται χρόνο για να γεννηθεί φυσικά.
Οι ηλεκτρικές πρέπει να βρουν τρόπο να σου δίνουν συναίσθημα
Η συζήτηση γύρω από την ηλεκτροκίνηση συνήθως περιστρέφεται γύρω από αριθμούς. Αυτονομία, χρόνοι φόρτισης, τιμές αγοράς, υποδομές. Όμως πολλές φορές η πραγματική αιτία που κάποιος από εμάς απορρίπτει ένα ηλεκτρικό μοντέλο δεν βρίσκεται σε κάποιο τεχνικό χαρακτηριστικό αλλά σε κάτι πολύ πιο δύσκολο να περιγραφεί.
Γιατί αν αύριο εμφανιζόταν μια ηλεκτρική μοτοσυκλέτα με 800 χιλιόμετρα αυτονομίας, φόρτιση σε πέντε λεπτά και ίδια τιμή με μια αντίστοιχη θερμική, θα εξαφανίζονταν οι αντιρρήσεις; Ή μήπως θα παρέμενε κάτι που δεν θα «κολλούσε»;
Ναι μεν οι μεγάλες ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες έχουν ροπή που σου τεντώνει τα χέρια αλλά χρειάζονται κάτι ακόμη που θα είναι το σήμα κατατεθέν τους, όπως ένας χαρακτηριστικός -έντονος- ήχος.
Η οικονομία της ηλεκτροκίνησης ταιριάζει στο commuting
Η μοτοσυκλέτα συνήθως δεν είνα λογική αγορά. Αν ήταν, όλοι θα κυκλοφορούσαμε με το ίδιο μοντέλο που καίει λιγότερο, κοστίζει λιγότερο και κάνει τα πάντα.
Αντίθετα, αγοράζουμε μοτοσυκλέτες επειδή μας κάνουν να αισθανόμαστε κάτι. Επειδή έχουν ιδιοτροπίες, χαρακτήρα, πλεονεκτήματα και αδυναμίες. Ακόμα και τα ελαττώματα πολλές φορές γίνονται κομμάτι της γοητείας τους.
Τα περισσότερα ηλεκτρικά μοντέλα σήμερα μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί με τη λογική ενός τεχνολογικού προϊόντος. Είναι γρήγορα, αποδοτικά και εξαιρετικά ικανά. Όμως αρκετοί τα βλέπουν περισσότερο σαν συσκευές παρά σαν μηχανές.
Ίσως η πραγματική πρόκληση για τους κατασκευαστές να μην είναι να φτιάξουν καλύτερες μπαταρίες αλλά να δημιουργήσουν ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες με αυθεντική προσωπικότητα.
Και αυτός είναι ο λόγος που η ηλεκτροκίνηση είναι ευκολότερο να ενσωματωθεί στα scooter ή σε συμβατικά αυτοκίνητα πόλης, διότι συνήθως εκτελούν καθήκοντα commuter και δεν έχουν προσωπικότητα που συνδέεται με το είδος του κινητήρα.
Δεν θα το συζητούσαμε αν ερχόταν ως «μία ακόμα επιλογή»
Ίσως η μεγαλύτερη ζημιά στην εικόνα της ηλεκτροκίνησης να μην προέρχεται από την ίδια την τεχνολογία αλλά από τον τρόπο που παρουσιάζεται. Αν οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες εμφανίζονταν απλώς ως μια νέα κατηγορία δίπλα στις υπόλοιπες, πιθανότατα οι αντιδράσεις θα ήταν σαφώς πιο ήπιες. Αντίθετα, όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από απαγορεύσεις, καταργήσεις και χρονοδιαγράμματα εξαφάνισης των θερμικών κινητήρων, πολλοί αισθάνονται ότι δεν αποκτούν μια νέα επιλογή αλλά χάνουν μια παλιά. Και η ανθρώπινη φύση αντιδρά πολύ πιο έντονα όταν της αφαιρείται κάτι που αγαπά, παρά όταν της προσφέρεται κάτι καινούργιο.
Αυτό, βέβαια, θα κριθεί και από την υποκρισία των προδιαγραφών ρύπων μαζί με περιβαλλοντικούς νόμους που ίσως εξαναγκάσουν την αντικατάσταση του θερμικού κινητήρα, στο όνομα «eco», όταν βιομηχανίες κάνουν πάρτυ αποβλήτων.
