Λόγοι που χάνεται η πρόσφυση στα ελαστικά

Συνθήκες δρόμου: νερό, υδρολίσθηση, λάδια και διαγραμμίσεις.
Συνθήκες ελαστικών: θερμοκρασία, πίεση και κατάσταση.
Σωστό ζέσταμα, πίεση και οπτικός έλεγχος.
Το γλίστρημα δεν σημαίνει και πτώση

mototriti Team

Συνθήκες δρόμου: νερό, υδρολίσθηση, λάδια και διαγραμμίσεις

1. Πρώτος και πιο ύπουλος εχθρός: το νερό. Σε βρεγμένο οδόστρωμα, η πρόσφυση μειώνεται δραματικά γιατί διακόπτεται η άμεση επαφή του ελαστικού με την άσφαλτο. Το φαινόμενο δεν είναι απλά ότι «γλιστράει επειδή είναι βρεγμένο». Σε επίπεδο φυσικής, χάνονται δύο βασικοί μηχανισμοί πρόσφυσης: η ενσωμάτωση του ελαστικού πάνω στις ανωμαλίες του δρόμου (indentation) και η μοριακή πρόσφυση, όπως προαναφέρθηκε. Αν το νερό καλύψει τις μικροανωμαλίες της ασφάλτου, το λάστιχο ουσιαστικά «επιπλέει». Και εδώ υπεισέρχεται και το φαινόμενο της υδρολίσθησης: όταν ο όγκος νερού μπροστά από το ελαστικό γίνει μεγαλύτερος από αυτόν που μπορεί το ίδιο να απομακρύνει μέσω των αυλακώσεων του, το λάστιχο δεν αλληλεπιδρά με την άσφαλτο και χάνει πλήρως την πρόσφυση. Σε αυτή τη φάση δεν έχεις απλά μειωμένο κράτημα – έχεις μηδενικό.
   
   
   Το φαινόμενο της υδρολίσθησης, όπου σε αυξημένες ταχύτητες το ελαστικό δεν προλαβαίνει να απομακρύνει εγκαίρως τον όγκο νερού από μπροστά του.
   
   
   
   Το συσσωρευμένο νερό καλύπτει τις μικρο-αυλακώσεις της ασφάλτου με αποτέλεσμα το ελαστικό να μην αλληλεπιδρά σωστά με την άσφαλτο.
   
    
2. Εξίσου επικίνδυνες είναι οι «γυαλιστερές» επιφάνειες: διαγραμμίσεις, λευκά διαχωριστικά ανάμεσα στις λωρίδες, μεταλλικές επιφάνειες. Στο βρεγμένο γίνονται σχεδόν σαν πάγος. Το ίδιο ισχύει και για λάδια και κατάλοιπα εξατμίσεων, ειδικά σε φανάρια και διασταυρώσεις. Αυτό συμβαίνει για τον ίδιο λόγο, όπου η μπογιά των διαγραμμίσεων ή τα λάδια παρεμβάλλονται ανάμεσα στις μικροσκοπικές αυλακώσεις της ασφάλτου και δεν αφήνουν για την σωστή αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών και του ελαστικού.

Συνθήκες ελαστικών: θερμοκρασία, πίεση και κατάσταση

1. Ξεκινάμε από το πιο απλό: θερμοκρασία. Ένα κρύο λάστιχο έχει σκληρή γόμα και μειωμένη ικανότητα να «κολλήσει» στην άσφαλτο. Η πρόσφυση αυξάνεται όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία, γιατί η γόμα γίνεται πιο ελαστική και προσαρμόζεται καλύτερα στις ανωμαλίες του δρόμου.
2. Μετά έρχεται η πίεση του αέρα στα ελαστικά – ίσως ο πιο παρεξηγημένος παράγοντας. Υπερβολική πίεση σημαίνει μικρότερο σημείο επαφής καθώς το ελαστικό σχηματίζει μία «κορυφή» στο κέντρο του. Χαμηλή πίεση από την άλλη δημιουργεί παραμορφώσεις, υπερθέρμανση και αστάθεια.
3. Τα πολυκαιρισμένα ελαστικά είναι άλλη μια παγίδα. Δεν είναι μόνο το βάθος πέλματος που μειώνεται. Η ίδια η γόμα, μετά από θερμικούς κύκλους, σκληραίνει και χάνει τις ιδιότητές της. Ένα «παλιό» λάστιχο μπορεί να δείχνει καλό, αλλά να μην κρατάει, κάτι που έχουμε αναπτύξει σε προηγούμενο άρθρο και μπορείς να διαβάσεις εδώ.
4. Και φυσικά, τα ολοκαίνουρια ελαστικά. Η επιφάνειά τους έχει κατάλοιπα από τη διαδικασία κατασκευής και χρειάζονται «στρώσιμο». Τα πρώτα 150-200 χιλιόμετρα πρέπει να γίνουν ήπια.

Σωστό ζέσταμα, πίεση και οπτικός έλεγχος

1. Μέτρηση της πίεσης αέρα, κάθε δύο εβδομάδες. Και πάντα με τα λάστιχα να είναι κρύα, δηλαδή ιδανικά πριν ξεκινήσουμε την διαδρομή ή στα πρώτα 5 χιλιόμετρα στο τοπικό βενζινάδικο. Ένα αξιόπιστο μανόμετρο είναι απαραίτητο. Μην εμπιστεύεσαι «με το μάτι» ή το πόσο «κάθεται» το λάστιχο.
    
2. Οπτικός έλεγχος πριν από κάθε διαδρομή. Ψάξε για:

• φθορά πέλματος
• σκισίματα ή ρωγμές
• ξένα αντικείμενα (καρφιά, πετραδάκια)

3. Ζέσταμα. Τα πρώτα χιλιόμετρα είναι πάντα κρίσιμα. Μην πλαγιάζεις επιθετικά και μην ανοίγεις απότομα γκάζι. Δώσε χρόνο στο λάστιχο να φτάσει θερμοκρασία λειτουργίας. Μπορείς να «επιταχύνεις» λίγο την διαδικασία αν το θες με μερικά δυνατά φρεναρίσματα και λίγες επιταχύνσεις, πάντα στο πλαίσιο της ασφάλειας του δρόμου που βρίσκεσαι.
4. «Διάβασμα» δρόμου. Εστίασε μπροστά, όχι κάτω από τη ρόδα. Ψάξε για αλλαγές υφής, γυαλάδες, νερά, σκιές. Το μάτι σώζει πριν χρειαστεί να επέμβει το λάστιχο.

Το γλίστρημα δεν σημαίνει και πτώση