Η φωτογραφία αυτή είναι τραβηγμένη σε πίστα σχεδιασμένη δια χειρός De Angelis. Το SR βουτάει πολύ εύκολα και στην πιο κλειστή στροφή και μένει εκεί. Προσέξτε την αριστερή πλευρά του κεντρικού σταντ. Είναι έτοιμη να… αγοράσει οικόπεδο! Ακριβώς μετά τη στροφή, κρέμεται το φοινικόκλαδο.
Το πιο ενδιαφέρον, όμως, σε όσα διαβάσατε στις προηγούμενες γραμμές, αλλά και σε όσα θα διαβάσετε στις επόμενες, βρίσκεται ακριβώς εδώ. Υπήρξε μια στιγμή κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, που αποκαλύφθηκε μια μικρή έκπληξη της επόμενης ημέρας. Στην ολυμπιακή μαρίνα της Βαρκελώνης και δίπλα στις εγκαταστάσεις της Aprilia, υπήρχε για τις ανάγκες της παρουσίασης ένας χώρος διαφορετικός. Σε συνεννόηση με την αυστηρή ισπανική αστυνομία, και από το μαγικό χέρι του Alex De Angelis (Ιταλός αναβάτης στα GP 250), είχε δημιουργηθεί μια πίστα αποκλειστικά για εμάς… και το SR. Σφιχτή όσο δεν πάει, αριστερόστροφη, με 30μετρη ευθεία, 5 αριστερές, 2 δεξιές, ένα φονικό εσάκι και ένα φοινικόκλαδο που κρεμόταν ακριβώς στην έξοδο της προτελευταίας αριστερής (χτυπώντας τα κράνη των αφηνιασμένων toreros, σαν κόκκινο πανί σε μαινόμενο ταύρο, έτσι για να θυμόμαστε ότι είμαστε στην Ισπανία), αποδείχθηκε το υπερ-ιδανικότερο μέρος για το SR. Πραγματικά, αυτό το πιστάκι ήταν όλα τα λεφτά και μια πολύ σωστή κίνηση της Aprilia να αναδείξει το χαρισματικό χαρακτήρα του SR σε όλο του το μεγαλείο. Μπράβο, Alex…
Εκκίνηση από την είσοδο της πίστας-αρχή της ευθείας, και στην πρώτη αριστερή των 90ο έχεις ήδη μαζέψει καμιά 40αριά. Ανοίγεσαι και ορμάς στην κορυφή, νιώθοντας το πίσω λάστιχο να παλεύει με την πρόσφυση και το κεντρικό σταντ να λυγίζει από την πίεση στην άσφαλτο. Με το αριστερό χέρι χαϊδεύεις γλυκά τη μανέτα του πίσω φρένου, γλύφεις την κορυφή και καθώς ανοίγεσαι στην έξοδο, δεν χαλάς τη γραμμή σου γιατί ακολουθεί αμέσως η δεύτερη αριστερή, με περισσότερες από 180ο. Οσο πιο κλειστά βγεις από τη δεύτερη τόσο πιο καλά θα πάρεις την επόμενη, που είναι και η πρώτη αργή δεξιά. Μαζεύεις όσο περισσότερα μπορείς στην έξοδο της δεξιάς (το πιο αργό σημείο της πίστας) και ορμάς στην επόμενη αριστερή των 180ο. Ακολουθεί άλλη μια εναλλαγή, δεξιά-αριστερή, και στη συνέχεια μια απίστευτη αριστερή, λιγότερο σφιχτή και πιο γρήγορη. Εκεί "αγοράστηκαν" και τα τρία εκ των τεσσάρων "οικοπέδων" της ελληνικής αποστολής, καθώς το κεντρικό σταντ αποδείχθηκε συντηρητικότερο από όσο έπρεπε, με αποτέλεσμα το απότομο χάσιμο του πίσω μέρους.
Αμέσως μετά, έρχεται η προσποίηση στο φοινικόκλαδο, το εσάκι και η τελευταία αριστερή (οριακά με τις αχυρόμπαλες) που βγάζει στην ευθεία. Μοναδικές παρατηρήσεις, το ακατάλληλο κεντρικό σταντ για οδήγηση σε πίστα και η τάση του τιμονιού να διπλώνει σε αργές στροφές με μεγάλη κλίση. Κατά τ' άλλα, το μικρό SR παρέδωσε μαθήματα οδικής συμπεριφοράς.
Κανονικά…45' οδήγησης, αρκετά γραμμάρια ιδρώτα, άπειρες φωτογραφίες και πολύ γέλιο, ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει η αυλαία… Πάντως, οι Ισπανοί που μας χάζευαν, πρέπει να το χάρηκαν πολύ.
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
