H Εθνική Ομάδα που ταξίδεψε και συμμετείχε φέτος στο ISDE στη Χιλή, γύρισε φορτωμένη με τις καλύτερες αναμνήσεις, αφού κουβαλά στις βαλίτσες τις τα ιδανικότερα αποτελέσματα, ατομικά και συλλογικά, που έχει πετύχει ποτέ αντίστοιχη ελληνική εκπροσώπηση στο εξωτερικό!
7 στα 7 είναι μια σπάνια επιτυχία, ένα μοναδικό ρεκόρ σε συλλογικό επίπεδο, που δύσκολα πετυχαίνεται από οποιοδήποτε κράτος, σε έναν αγώνα που σημαδεύτηκε από ποσοστό εγκαταλείψεων που έφτασε το 1/3! Από τους 516 εκκινήσαντες, μόνο οι 345 κατάφεραν να τερματίσουν.
Εθνική ομάδα Hellas Trophy:
· Βασίλης Σιαφαρίκας ( Honda CRF 500, Ε3, Αργυρό μετάλλιο)
· Δημήτρης Τσακατσώνης (ΚΤΜ 250 EXC, Ε2, Αργυρό μετάλλιο)
· Σταμάτης Μαντάς (Yamaha WR 450 F, Ε2, Αργυρό μετάλλιο)
· Γιώργος Κοινωνάς (ΚΤΜ 250 EXC, Ε2, Αργυρό μετάλλιο)
· Αδάμος Πράσσος (ΚΤΜ EXC-F 250, E1, Αργυρό μετάλλιο)
· Δημήτρης Κόκκινος (Husaberg FE 450 e, Ε2, Χάλκινο μετάλλιο)
Ενώ ως Ιδιώτης συμμετείχε ο:
Δημήτρης Αθανασουλόπουλος (ΚΤΜ EXC250F, C1, Χάλκινο μετάλλιο)
Οι Στέφανος Κόκκινος από τα Άσπρα Σπίτια και ο Νίκος Καντίδης από τις Σέρρες ήταν οι μηχανικοί της Ελληνικής αποστολής, που έκαναν το καλύτερο δυνατό στο να στηρίξουν και να βοηθήσουν όπου χρειαζόταν την ελληνική ομάδα.
Η διοργάνωση του αγώνα της Χιλής ήταν σε κορυφαίο επίπεδο, με έναν αγώνα όπου το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η υπερβολική σκόνη, η ατέλειωτη άμμος και η κοφτερή έως καταστροφική για τα λάστιχα πέτρα! Οι διαδρομές είχαν σχήμα «9», περιλαμβάνοντας ουρά και έναν κύκλο.
Οι πρώτες δύο ημέρες είχαν από 260 χλμ., κι απλώνονταν νότια της La Serena, με συνεχείς αμμόλοφους, κάκτους αλλά και ένα τεράστιο πέτρινο μονοπάτι 25 χλμ όπου ανεβοκατέβαινες ένα βουνό ύψους 1000 μέτρων! Στη συνέχεια ένα αμμώδες μονοπάτι 15 χλμ έδινε την χαριστική βολή στους κουρασμένους... Στην αρχή και στο τέλος κάθε αγωνιστικής ημέρας, ένα πέρασμα μήκους 40 χιλιομέτρων συνολικά δίπλα από την θάλασσα έδινε μια γεύση από Dakar και Lac De Rose. Η 1η μέρα συνοδεύτηκε από πολλούς τραυματισμούς, καθώς οι αναβάτες δεν είχαν συνηθίσει ένα τέτοιο αδυσώπητο τερέν!
Την 2η μέρα, το σαμάρι που σχηματίστηκε στην άμμο έκοβε τα χέρια, και απαιτούσε δύναμη, τεχνική και αντοχή για να διατηρήσεις ένα σωστό ρυθμό... Οι ειδικές διαδρομές, στην πλειοψηφία τους μέσα στην άμμο, δίπλα στον Ειρηνικό Ωκεανό, έδιναν ένα ξεχωριστό χρώμα στον αγώνα και ξεχώριζαν τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους πρωταγωνιστές.
Η διαδρομή της 3ης – 4ης μέρας ανέβαινε ανατολικά, προς τις Άνδεις, σε υψόμετρο 1500 μέτρων, μέσα από συνεχείς αμμο/ χωματόλοφους σε ένα ατέλειωτο, διασκεδαστικό αλλά ταυτόχρονα απαιτητικό hill climbing! Ευκολότερη από πλευράς απαιτήσεων φυσικής αντοχής, αλλά δυσκολότερη καθώς είχε υπερβολική πέτρα, που καιροφυλακτούσε σε κάθε μέτρο, να τραυματίσει οδηγούς και μοτοσικλέτες! Το ίδιο επικίνδυνες ήταν και οι πέτρινες ειδικές διαδρομές, που μοίρασαν την πίκρα της εγκατάλειψης σε πολύ κόσμο! Αλλά τελικά τα βαθιά λούκια στις ανηφόρες ήταν αυτά που καθήλωσαν πολλούς αναβάτες...
Η 5η μέρα, μας οδηγούσε προς το βορρά, με περισσότερη πέτρα και λιγότερη άμμο, όμορφες ειδικές αλλά και γρήγορες απλές διαδρομές, που με την σκόνη και την πέτρα γίνονταν επικίνδυνες. Η συσσωρευμένη κούραση κι οι πι σφιχτοί χρόνοι, χρέωσαν πολλούς αναβάτες με καπέλα...
Η 6η μέρα ήταν μια τυπική διαδικασία final test, με τους αναβάτες να δίνουν μάχες σώμα με σώμα, σε ένα μοναδικό πανηγύρι που χειροκρότησαν περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι!
Οι ατυχίες, φυσικά δεν έλειψαν και από τους έλληνες αναβάτες! Ευτυχώς όμως, όλες ξεπεράστηκαν με κάθε θυσία...
Ο Δημήτρης Κόκκινος τραυματίζεται την 4η μέρα σε χέρι και πόδι και οδηγά την 5η στα όρια της κατάρρευσης από τον πόνο που του προκαλούσαν τα αιματώματα. Ένα πρόβλημα στο καρμπιρατέρ την 1η μέρα, ευτυχώς λύθηκε άμεσα.
Ο Αδάμος Πράσσος οδηγούσε τις δυο πρώτες μέρες με τον καταλύτη στην εξάτμιση, που του στερούσε δύναμη, ενώ δεν έχασε την ευκαιρία να μαζέψει λίγα αγκάθια από τους... θάμνους!
Ιδιαίτερη «επαφή» με θάμνο είχε ο Δημήτρης Αθανασουλόπουλος, για να γεμίσει το μπράτσο του με βελόνες – «καρφιά» που χρειάστηκαν ιατρική επέμβαση για να βγουν. Αλλάχτηκαν μια στραβωμένη από βράχο δισκόπλακα, σετ δίσκων για των φόβο των Ιουδαίων μετά από την ταλαιπωρία σε άμμο και ανηφόρες, ενώ μια πτώση στα τεράστια βότσαλα της παραλίας, έφεραν ένα ψυγείο στα όρια της... διαρροής!
Ο Βασίλης Σιαφαρίκας από παρόμοια πτώση δεν γλίτωσε το τρύπημα στο δικό του ψυγείο, αλλά στο επόμενο ΣΕΧ βρήκε... ελεύθερο CRF 450 από όπου προμηθεύτηκε καινούργιο, με συνοπτικές διαδικασίες συνθηκολόγησης με τον έξαλλο ιδιοκτήτη!
Ο Γιώργος Κοινωνάς δοκίμασε κι αυτός την αντοχή του σώματός του αλλά και μιας δισκόπλακας σε βράχο, με νικητή τον ίδιο αλλά χαμένη την... δισκόπλακα, ενώ Σταμάτης Μαντάς και Δημήτρης Τσακατσώνης είχαν ίσως τα λιγότερα προβλήματα πέρα από ανώδυνες πτώσεις, αλλάζοντας συνεχώς μόνο φίλτρα αέρα και λάστιχα, όπως επέβαλε η συνεχής σκόνη και η πέτρα...
Ήταν γενικά ένας καλό-οργανωμένος αγώνας, με αρκετά προβλήματα στην χρονομέτρηση, με αρκετές – συνεχείς δυσκολίες που απαιτούσαν ένα ανεβασμένο οδηγικό επίπεδο. Οι χαλαροί χρόνοι διέσωσαν την κατάσταση για όσους ξεπερνούσαν ένα επίπεδο τεχνικής, αλλά στάθηκαν αδυσώπητοι με το 1/3 των οδηγών, που εγκατέλειψαν από διάφορες αιτίες.
Νικητής στον αγώνα των Εθνών αναδείχτηκε η Ιταλία, μετά τις εγκαταλείψεις των πρωτοπόρων Φιλανδών, με 2ους τους Γάλλους και 3ους τους Σουηδούς. Η χώρα η Ελλάδα, μας κατατάχτηκε στην 13η θέση, την καλύτερη μέχρι σήμερα, μπροστά από πολλές εθνικές αντιπροσωπίες με μεγαλύτερη ιστορία, τονίζοντας και δείχνοντας το στίγμα της χώρας μας στο διεθνές προσκήνιο! Στους νεαρούς αναβάτες – Junior, πρώτοι αναδείχτηκαν οι Ισπανοί, με 2ους πάλι τους Γάλλους και 3ους τους Φιλανδούς.
Β«ΞολοΟΟΞ½ΞΏΟΒ» ΟΟΞΏ ΟΞ―ΟΟ ΞΊΞ¬ΞΈΞΉΟΞΌΞ±! ΞΞ¬Ξ½Ξ΅ΞΉΟ ΟΞΏ αμάξι ΟΞΏΟ
Β«Οαγίδα ΞΈΞ±Ξ½Ξ¬ΟΞΏΟ
Β»;