“Πριν ακόμη καλά καλά προλάβει να κάνει τα πρώτα της βήμτατα, απέκτησε δύο ιστορικές πρωτιές. Η Z1R ήταν η πιο δυνατή Ζ, και η πρώτη ιαπωνική cafe-racer της ιστορίας…”
Η γέννηση ενός θρύλου
Περί τα τέλη του 1966, η Kawasaki έριξε στην εγχώρια αγορά, την W-650, μια μοτοσικλέτα με τετράχρονο δικύλινδρο κινητήρα και 650 κ.εκ. Η W-650 ήταν σχεδιασμένη από τη Meguro και είχε εκπληκτική ομοιότητα με τις δικύλινδρες BSA, της ίδιας εποχής. Οπως αναμενόταν, η W-650 αποτέλεσε μεγάλη εμπορική επιτυχία στην ιαπωνική αγορά, αλλά δεν αντιμετωπίστηκε με τον ίδιο τρόπο και στην αμερικάνικη.
"Γιατί όμως να προτιμήσεις ένα αντίγραφο, αφού μπορείς να έχεις και το πρωτότυπο;". Αυτός ήταν και ο λόγος που η W-650 δεν κατάφερε να "πιάσει" στη μακρινή Δύση.
Την ίδια χρονιά στην Ιαπωνία, η Kawasaki συνέχιζε να εξελίσσει τα διαβόητα δίχρονα δικύλινδρα A-250 και A-350 και τα δίχρονα τρικύλινδρα S1-250, S2-350, S3-400, KH-250, KH-400, H1-500 και Η1-750. Στην εγχώρια ιαπωνική αγορά όλα έβαιναν καλώς, αλλά η ανάγκη για την κατασκευή μιας τετράχρονης μοτοσικλέτας, μεγάλης και γρήγορης, είχε δημιουργηθεί. Η αποτυχία της W-650 είχε κοστίσει και η Kawasaki δεν μπορούσε να συμβιβαστεί. Ηθελε να φτιάξει την πιο καλή και πιο γρήγορη μοτοσικλέτα ever. Ηθελε να κατακτήσει τον κόσμο, και το κυριότερο, ήθελε να κάνει την αμερικανική αγορά να την αγαπήσει. Μοναδικός κριτής ήταν πλέον ο χρόνος.
Με γοργούς ρυθμούς, το έτος 1967 συγκροτήθηκε μια ερευνητική ομάδα και ξεκίνησε το "ψάξιμο" στη χαώδη, απέραντη και πολυπόθητη αμερικανική αγορά.
Λίγο καιρό μετά, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ωκεανού, ο Gyoichi Inamura έδινε τις πρώτες οδηγίες στους μηχανικούς της Kawasaki: "Θα κατασκευάσουμε μια sport touring τετράχρονη μοτοσικλέτα, μεγάλου κυβισμού, με 4 κυλίνδρους εν σειρά. Μια μοτοσικλέτα που όμοιά της δεν έχει προηγηθεί". Το αποτέλεσμα, που ήρθε αρκετό καιρό αργότερα, ήταν η Kawasaki Z1-900.
Από τη Z1-900 μέχρι την Z1R
Η Kawasaki όμως βούτηξε απότομα στα βαθιά νερά και έτσι η πρώτη και αναγνωριστική της χρονιά, το 1968, δικαιωματικά πέρασε στη Honda, με την CB-750. Τα πρώτα σχέδια των μηχανικών της Kawasaki προέβλεπαν μια έκδοση με 750 κ.εκ. Η κυριαρχία όμως της CB, τους οδήγησε, άμεσα, πίσω στο σχεδιαστήριο. Στα τέλη του 1972, μια βελτιωμένη και υπερκυβισμένη έκδοση της πρώτης Ζ, έκανε τα πρώτα δειλά βήματά της στην παγκόσμια αγορά. H Z1-900 ήταν γεγονός και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα είχε γίνει best seller. Εκείνη η Ζ1, ήταν και η βάση για τις περισσότερες μοτοσικλέτες της Kawasaki των επόμενων ετών, αλλάζοντας έτσι την εικόνα του μοτοσικλετιστικού κόσμου μια για πάντα. Ποτέ ξανά ένας μέσος αναβάτης δεν είχε την ευκαιρία να αποκτήσει τη γρηγορότερη, τη μεγαλύτερη και την πιο τεχνολογικά προηγμένη μοτοσικλέτα του κόσμου, με τόσο χαμηλό κόστος. Οπως αντιλαμβάνεστε, η εποχή των πραγματικά εφικτών superbikes είχε μόλις φτάσει. Παρ' όλα αυτά, η σκέψη για μια Ζ στα 750 κ.εκ. δεν εγκαταλείφθηκε, καθώς η αυστηρή νομοθεσία της χώρας του ανατέλλοντος ηλίου, με τον περιορισμό των 750 κ.εκ., της έδωσε τη δυνατότητα να ευδοκιμήσει, με την υπόσταση της Ζ2-750, μόλις λίγους μήνες αργότερα.
Η πρώτη Ζ1-900, λοιπόν, με το συγκινητικό αριθμό πλαισίου, Z1F-000001, έβγαινε σε δύο χρωματισμούς: πράσινο-κίτρινο και σκούρο πορτοκαλί-καφέ. Είχε δύο επικεφαλής εκκεντροφόρους, τέσσερα καρμπιρατέρ, πεντάρι κιβώτιο, 903 κ.εκ. και 82 ίππους.
Μέχρι και το 1976, η Ζ1-900 άλλαζε χρώματα, σχέδια και εμφάνιση, ακριβώς όπως κάνουν ακόμα και σήμερα οι Ιάπωνες. Το 1977 ήταν η χρονιά που η Ζ δέχτηκε και τις πρώτες, "πιο σοβαρές" επεμβάσεις. Η χωρητικότητα του εν σειρά τετρακύλινδρου ανέβηκε στα 1.015 κ.εκ., η ιπποδύναμη έφτασε στους 83 ίππους, τα τελικά έγιναν δύο (4 σε 2) και το πίσω ταμπούρο έδωσε τη θέση του σε ένα δισκόφρενο, με αποτέλεσμα την πρώτη Ζ-1000 Α1. Αυτή η Ζ αποτέλεσε και τη βάση της Z1R, που ακολούθησε μετά από λίγους μόλις μήνες.
Με 90 γαλάζιους ίππους
Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια μοτοσικλέτα κρίνεται με διαφορετικά μέτρα και σταθμά. Τι πρόλαβα να "πιάσω"; Σκληρή αίσθηση, μαλακό κιβώτιο, σκληρός συμπλέκτης, άνετη θέση οδήγησης, μεγάλο βάρος και υπέροχος ήχος…
Η γοητευτική, ελκυστική, πανέμορφη, αλλά ταυτόχρονα όχι και τόσο εμπορική, Kawasaki Z-1000-D1 Z1R, όπως είναι το πλήρες όνομά της, πρωτοκυκλοφόρησε το μακρινό 1978, και πριν καλά-καλά προλάβει να δοκιμαστεί και να επικριθεί, απέκτησε δύο ιστορικές πρωτιές. Ηταν η πιο δυνατή Ζ παραγωγής μέχρι τότε (90 ίπποι) και συνάμα η πρώτη ιαπωνική cafe-racer της ιστορίας. Δύο πρωτιές, που διατηρεί ακόμη και σήμερα και που την καθιστούν ένα ιστορικό μοντέλο, ιδιαίτερης αξίας. Συνυπολογίζοντας και την αντιεμπορικότητά(!) της, είτε λόγω προχωρημένου σχήματος για την εποχή είτε λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής της, αλλά και του φοβερού γαλάζιου που ήταν και το μοναδικό εργοστασιακό της χρώμα, μπορούμε πλέον να μιλάμε για ένα μικρό μνημείο στο σύνολο της ιστορίας των δύο τροχών.
Η Z1R αποτελεί τη βελτιωμένη έκδοση των δύο προηγουμένων Ζ-1000, Α1 και Α2. Στην ουσία, πρόκειται για την ίδια μοτοσικλέτα, με ένα γερό όμως face-lifting. Είναι επίσης η πρώτη Ζ που υιοθέτησε το μονό τελικό εξάτμισης, ύστερα από τις 900άρες που είχαν 4 σε 4 και τις δύο Ζ-1000, Α1 και Α2, που είχαν 4 σε 2, αλλά και η πρώτη που φόρεσε το μικρό, έστω, φέρινγκ πάνω από το ταμπλό των οργάνων. Απέκτησε και νέους τροχούς, συμπαγείς, κατασκευασμένους από αλουμίνιο, με μία ίντσα μικρότερη διάμετρο για τον μπροστινό (από 19 σε 18), ενώ φόρεσε και τους πρώτους διάτρητους δίσκους φρένων στην ιστορία των Ζ.
Η αναπαλαιωμένη Z1R που βλέπετε στις σελίδες μας, έχει τη δική της ξεχωριστή ιστορία, έτσι όπως καθορίζει η μοίρα για καθεμία από τις χιλιάδες παλαιές και μη μοτοσικλέτες που κυκλοφορούν γύρω μας. Ο σημερινός ιδιοκτήτης της, Παντελής Κουτούγκας, χρειάστηκε 6 ολόκληρα χρόνια για να καταφέρει, απλώς, να κάνει την Ζ1R δική του. "Ηταν μεσημέρι και ανέβαινα την Πειραιώς με ένα παπί, όταν ξαφνικά με προσπέρασε ο Δημήτρης με τη Ζ (ο παλιός ιδιοκτήτης - γνωρίστηκαν αργότερα). Ηταν άδικο, γιατί ήμουν με το παπί και δεν μπορούσα να τη φτάσω. Τελικά, στάθηκα τυχερός και τα κατάφερα σε ένα φανάρι στη Λεωφ. Αθηνών. Κάθε αρχή, όμως, και δύσκολη.
Με επίμονα τηλεφωνήματα, κάθε έξι μήνες περίπου, κατάφερα να κλείσω το πρώτο ραντεβού με τη Ζ μετά από 6 χρόνια, στη Ν. Φιλαδέλφεια. Με πολλή επιμονή και 700.000 ζεστά χιλιαρικάκια, μπόρεσα να την αποκτήσω. Ο προηγούμενος την είχε κάνει ninja(!), αλλά τουλάχιστον δούλευε καλά. Μετά από 7 μήνες, είχα κερδίσει το στοίχημα με τον εαυτό μου και με τον Δημήτρη. Η Z1R ήταν έτοιμη, περίπου όπως είναι και σήμερα".
Αν λοιπόν βρεθείτε κάποια στιγμή αντιμέτωποι με μια γαλάζια μοτοσικλέτα και καταφέρετε να διακρίνετε πάνω της τη λέξη "Kawasaki", να ξέρετε ότι θα έχετε απέναντί σας μια Z1R.
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
