Gilera Supersport 600: Η ιταλική supersport που ήταν σχεδόν έτοιμη και δεν βγήκε δρόμο

Η Gilera ήθελε να χτυπήσει το 2001 R6 και CBR στα ίσια.
Κινητήρας από GSX-R600 με 116 ίππους.
Το πρόβλημα δεν ήταν οι επιδόσεις αλλά η εξέλιξη.
Η Piaggio έστρεψε τη Gilera στα scooter και το project πέθανε.

mototriti Team

Η Gilera ήθελε να χτυπήσει το 2001 R6 και CBR στα ίσια.

Στις αρχές των 2000s η κατηγορία των supersport 600 κυβικών βρισκόταν στην απόλυτη ακμή της. Οι Ιάπωνες κατασκευαστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχη και μοντέλα όπως η Yamaha YZF-R6 και η Honda CBR600F κυριαρχούσαν στους δρόμους και στις πίστες.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε το 2001 μια μοτοσυκλέτα που μέχρι σήμερα πολλοί θεωρούν μία από τις μεγαλύτερες χαμένες ευκαιρίες της ιταλικής μοτοβιομηχανίας: η Gilera Supersport 600.

Παρουσιάστηκε επίσημα σαν concept, όμως στην πραγματικότητα η μοτοσυκλέτα βρισκόταν πολύ πιο κοντά στην παραγωγή απΆ όσο πίστευαν οι περισσότεροι. Δεν επρόκειτο για απλό σχεδιαστικό μοντέλο. Το πλαίσιο, ο κινητήρας, τα περιφερειακά και ολόκληρη η διάταξη της μοτοσυκλέτας ήταν ουσιαστικά ολοκληρωμένα, με το project να χρειάζεται κυρίως το τελικό στάδιο εξέλιξης και homologation.

Η εικόνα της ακόμα και σήμερα δείχνει εντυπωσιακά σύγχρονη, με αιχμηρό fairing, compact ουρά και καθαρόαιμη supersport γεωμετρία.

Κινητήρας από GSX-R600 με 116 ίππους.

Στην καρδιά της Gilera Supersport 600 βρισκόταν ένας τετρακύλινδρος εν σειρά κινητήρας 599 κ.εκ. προερχόμενος από την Suzuki GSX-R600 K1, μία από τις πιο επιθετικές supersport μοτοσυκλέτες εκείνης της εποχής.

Η απόδοση υπολογιζόταν περίπου στους 115-116 ίππους, ενώ το δηλωμένο ξηρό βάρος έφτανε μόλις τα 162 κιλά. Νούμερα που την τοποθετούσαν ακριβώς μέσα στον πυρήνα της κατηγορίας.

Η Gilera δεν ήθελε απλώς να “ντύσει” ένα ιαπωνικό μοντέλο με ιταλικά πλαστικά. Το project είχε δεχθεί σημαντικές αλλαγές στο πλαίσιο και στο συνολικό στήσιμο, με στόχο να αποκτήσει ξεχωριστό χαρακτήρα και πιο ευρωπαϊκή αίσθηση στην οδήγηση.

Το αποτέλεσμα, τουλάχιστον στα χαρτιά, έδειχνε εξαιρετικά υποσχόμενο. Ελαφριά κατασκευή, αλουμινένιο πλαίσιο, ποιοτικά περιφερειακά και κινητήρας από GSX-R δημιουργούσαν μια supersport που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στους μεγάλους Ιάπωνες παίκτες.

Το πρόβλημα δεν ήταν οι επιδόσεις αλλά η εξέλιξη

Εκεί που άρχισαν να εμφανίζονται τα προβλήματα ήταν στο κομμάτι της εξέλιξης. Οι ιαπωνικές εταιρείες εκείνη την εποχή είχαν ήδη τεράστια εμπειρία από αγώνες, συνεχή updates και πολυετή εξέλιξη στα supersport μοντέλα τους.

Η Gilera αντίθετα δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει το project στο τελικό στάδιο ωρίμανσης. Η μοτοσυκλέτα δεν μπήκε ποτέ σε κανονικό κύκλο παραγωγής, δεν εξελίχθηκε μέσα από πραγματικές δοκιμές μεγάλης διάρκειας και δεν απέκτησε ποτέ τη λεπτομέρεια που ξεχωρίζει ένα «καλό project» από ένα ολοκληρωμένο μοντέλο παραγωγής.

Θεωρητικά η Supersport 600 θα μπορούσε να τοποθετηθεί ανάμεσα στην ακραία και νευρική R6 και στην πιο ισορροπημένη CBR600F. Είχε τα νούμερα, είχε τον κινητήρα και είχε και την εμφάνιση. Αυτό που δεν είχε όμως ήταν χρόνο.

Και στις supersport μοτοσυκλέτες της εποχής εκείνης, ο χρόνος εξέλιξης ήταν ίσως το σημαντικότερο στοιχείο από όλα.

Η Piaggio έστρεψε τη Gilera στα scooter και το project πέθανε.

Το τελικό “χτύπημα” ήρθε από τις στρατηγικές αποφάσεις του Piaggio Group. Στις αρχές των 2000s η εταιρεία βρισκόταν σε φάση αναδιάρθρωσης και η προτεραιότητα μεταφέρθηκε στα scooter και στα μοντέλα υψηλού όγκου πωλήσεων.

Οι supersport μοτοσυκλέτες θεωρήθηκαν ακριβό και ριψοκίνδυνο στοίχημα. Έτσι, η Gilera Supersport 600 δεν πήρε ποτέ έγκριση παραγωγής και έμεινε για πάντα παγιδευμένη ανάμεσα σε concept και έτοιμη μοτοσυκλέτα.

Σήμερα θεωρείται από πολλούς ένα από τα μεγαλύτερα “what if” της ευρωπαϊκής μοτοσυκλέτας. Ίσως να μην κατάφερνε ποτέ να ρίξει από την κορυφή τις ιαπωνικές supersport. Όμως σίγουρα θα έκανε την κατηγορία πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Και ίσως αυτό είναι που κάνει την ιστορία της τόσο ξεχωριστή μέχρι σήμερα.