30 χλμ./ώρα από 1/1/2026: Ο δρόμος αλλάζει – κι εμείς μαζί του

Η μία όψη: λιγότερη ταχύτητα, λιγότερο αίμα στην άσφαλτο.
Η άλλη όψη: όταν το 30άρι γίνεται παγίδα για έσοδα στο κράτος χωρίς ανταπόδοση.
Κάμερες, αλκοτέστ και η αίσθηση επιτήρησης που δεν προσφέρει ασφάλεια.
Ο μοτοσυκλετιστής στη μέση μέσα σε όλο αυτό το χάος.

mototriti Team

Η μία όψη: λιγότερη ταχύτητα, λιγότερο αίμα στην άσφαλτο

Από την 1η Ιανουαρίου 2026, το 30 χλμ./ώρα παύει να είναι εξαίρεση και γίνεται ο νέος «κανόνας» σε μεγάλο μέρος του αστικού ιστού. Στα χαρτιά, η αλλαγή παρουσιάζεται ως μέτρο οδικής ασφάλειας. Στον δρόμο όμως, εκεί που ζει καθημερινά ο μοτοσυκλετιστής, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη — και λιγότερο τακτοποιημένη.
Γιατί άλλο το όριο, άλλο η οδήγηση. Κι άλλο το πώς εφαρμόζεται ο νόμος όταν μπαίνουν στη μέση κάμερες, αλκοτέστ, αυτόφωρα και δρόμοι που μοιάζουν περισσότερο με εργοτάξιο παρά με ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Δεν χωρά αμφιβολία ότι για τον αναβάτη, η ταχύτητα των «άλλων» είναι συχνά πιο επικίνδυνη από τη δική του. Ένα αυτοκίνητο που πέφτει πάνω σου με 60 χλμ./ώρα δεν συγχωρεί. Στα 30, τουλάχιστον, έχεις περισσότερες πιθανότητες να σηκωθείς. Σε γειτονιές, σε στενούς δρόμους, σε σημεία με κακή ορατότητα και απρόβλεπτες κινήσεις πεζών, το χαμηλότερο όριο μπορεί να λειτουργήσει ως φίλτρο. Περιορίζει τις ακραίες συμπεριφορές, μειώνει τις διαφορές ταχύτητας και —θεωρητικά— κάνει την πόλη πιο προβλέψιμη. Για τον μοτοσυκλετιστή, που δεν έχει ζώνες, αερόσακους και κλωβούς ασφαλείας, αυτό δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι θέμα επιβίωσης. Και αν η αυστηροποίηση των ελέγχων (αλκοτέστ σχεδόν κάθε βράδυ, περισσότερη παρουσία της Τροχαίας) σημαίνει λιγότερους μεθυσμένους πίσω από τιμόνια, τότε ναι — υπάρχει και ένα ξεκάθαρο θετικό πρόσημο.

 

Η άλλη όψη: όταν το 30άρι γίνεται παγίδα για έσοδα στο κράτος χωρίς ανταπόδοση

Η θεωρία όμως τελειώνει κάπου ανάμεσα στη λακκούβα και στο διπλοπαρκαρισμένο SUV.
Η καθημερινή οδήγηση μοτοσυκλέτας μέσα στην πόλη δεν γίνεται στα 30 χλμ./ώρα. Όχι από ανευθυνότητα, αλλά από ανάγκη. Για ισορροπία, για ροή, για να μην σε καταπιεί η κίνηση. Με 40–50 χλμ./ώρα κινείσαι συχνά πιο ασφαλώς από το να σέρνεσαι ανάμεσα σε αυτοκίνητα που σε προσπερνούν επικίνδυνα.
Και εδώ μπαίνει το αγκάθι: όταν το όριο είναι 30 και σε γράψουν με 60, δεν μιλάμε απλώς για μια κλήση. Μιλάμε για βαριά παράβαση, για αφαίρεση διπλώματος, για ποινικές διαδικασίες που —ανάλογα με την ερμηνεία— μπορούν να φτάσουν μέχρι και αυτόφωρο. Όχι επειδή έκανες κόντρα. Όχι επειδή ήσουν επικίνδυνος. Αλλά επειδή «το γράφει το κοντέρ».
Την ίδια στιγμή, το κράτος σου ζητά απόλυτη συμμόρφωση σε δρόμους που:

• είναι γεμάτοι λακκούβες,
• έχουν σβησμένες διαγραμμίσεις,
• δεν συγχωρούν ούτε λάθος ούτε φρενάρισμα.

Κάμερες, αλκοτέστ και η αίσθηση επιτήρησης που δεν προσφέρει ασφάλεια

Οι κάμερες «έρχονται». Όχι όλες μαζί, όχι απότομα, αλλά σταθερά. Σιγά-σιγά. Σε φανάρια, σε κεντρικούς δρόμους, σε σημεία που μέχρι χθες περνούσες χωρίς δεύτερη σκέψη. Για τον μοτοσυκλετιστή, που είναι πιο «ορατός» και πιο εύκολα καταγράψιμος, αυτό δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα: οδηγείς γνωρίζοντας ότι κάποιος σε βλέπει πάντα. Όχι για να σε προστατεύσει, αλλά για να σε μετρήσει. Και κάπου εδώ γεννιέται η εύλογη καχυποψία: πρόκειται για μέτρα ασφάλειας ή για μια πιο αποδοτική μηχανή εσόδων; Γιατί η ασφάλεια θέλει και δρόμους. Όχι μόνο όρια και πρόστιμα.
 

Ο μοτοσυκλετιστής στη μέση μέσα σε όλο αυτό το χάος

Το 30άρι δεν είναι από μόνο του καλό ή κακό. Είναι ένα εργαλείο. Το θέμα είναι πώς και πού χρησιμοποιείται.
Αν εφαρμοστεί με λογική, με εξαιρέσεις εκεί που χρειάζεται, με σεβασμό στην πραγματική ροή της κίνησης και με παράλληλη αναβάθμιση των δρόμων, μπορεί να γίνει σύμμαχος. Αν όμως εφαρμοστεί οριζόντια, άκαμπτα και τιμωρητικά, τότε μετατρέπεται σε ακόμα έναν λόγο να νιώθει ο αναβάτης ότι βρίσκεται μόνιμα στο στόχαστρο.
Γιατί η μοτοσυκλέτα δεν είναι το πρόβλημα της πόλης. Είναι συχνά η λύση της. Και αυτό, όσο κι αν δεν χωράει εύκολα σε κάμερες και κανονισμούς, το ξέρει όποιος κινείται καθημερινά πάνω σε δύο τροχούς.
Ο δρόμος αλλάζει. Το ερώτημα είναι αν αλλάζει μαζί με εμάς ή εναντίον μας.