| Συνέντευξη: Βασίλης Ορφανός |
| O κατακτητής της ερήμου |
|
|
|
| Λίγες ημέρες μετά την επιστροφή του από το Ντακάρ, "σκονισμένος" θα λέγαμε ακόμα, ο Βασίλης Ορφανός μάς υποδέχτηκε στο σπίτι του και μας μίλησε για τη "μάχη" του με την έρημο. |
|
|
Για τρίτη φορά φέτος, ο Βασίλης Ορφανός, με την υποστήριξη της Honda-Σαρακάκης και της Aττικής Οδού Α.Ε., εκπροσώπησε τη χώρα μας και σήκωσε τη γαλανόλευκη σημαία ψηλά στον ουρανό του Ντακάρ. Αν και δεν είχε προλάβει να ξεκουραστεί, ενώ τον ταλαιπωρούσε και μια ίωση, ήταν πολύ φιλικός και πρόθυμος να μας μεταδώσει τις εμπειρίες του, αλλά και να μας περιγράψει μικρές, άγνωστες για πολλούς, λεπτομέρειες του σκληρότερου αγώνα στον κόσμο, του ράλι Ντακάρ. Το πάθος του όταν μίλαγε για τον αγώνα ήταν εμφανές, όπως εμφανής ήταν και η πικρία του για το πώς τον αντιμετωπίζουν κάποιοι εντός των συνόρων. Καθ' όλη τη διάρκεια της συζήτησης, στο τραπεζάκι δέσποζε, μαγνητίζοντας το βλέμμα μας, το μετάλλιο του Ντακάρ, το επιστέγασμα όλων των προσπαθειών του, και τα μάτια του Βασίλη Ορφανού "έλαμπαν" κάθε φορά που το αντίκριζαν. Χαλαρός, παθιασμένος, ήρεμος, απλά απολαυστικός! Αγαπητοί αναγνώστες, ο Ελληνας "ιχνηλάτης" που κατέκτησε τα όνειρά του, αποκαλύπτεται στο ΜotoΤρίτη:
M.T.: Το ράλι Ντακάρ σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί σαν ένας αγώνας όπως οι υπόλοιποι. Εσύ που τον έχεις ζήσει από μέσα, τι ορισμό θα του έδινες;
Β.Ο.: Με δυο λόγια, είναι μια πρόκληση για αυτούς που μετέχουν και ένα όνειρο για αυτούς που μένουν πίσω.
Μ.Τ.: Σε τι ακριβώς διαφέρει;
Β.Ο.: Το θέμα είναι πού γίνεται αυτός ο αγώνας. Γίνεται πραγματικά στο πουθενά. Πολλά χιλιόμετρα, πολλές ημέρες σε αντίξοες συνθήκες. Αυτά όμως το κάνουν να είναι το Ντακάρ. Είναι μοναδικό, δεν υπάρχει άλλο.
Μ.Τ.: Η ενασχόλησή σου με το Ντακάρ πώς ξεκίνησε; Ηταν η φυσική συνέχεια μετά από την κατάκτηση των πρωταθλημάτων enduro στην Ελλάδα ή κάποιο παιδικό όνειρο;
Β.Ο.: Αναμφισβήτητα, παιδικό όνειρο! Ηξερα ότι κάποια στιγμή θα το κάνω.
Μ.Τ.: Την ώρα που οδηγάς στις δύσκολες αυτές συνθήκες, λειτουργεί περισσότερο το μυαλό ή το ένστικτο;
Β.Ο.: Και τα δύο. Απλώς, εγώ βάζω "κασέτα", βάζω "σκληρό δίσκο", ότι δεν κολλάω πουθενά. Εκεί που οι άλλοι κολλάνε, εγώ θα περάσω. Αυτό το είχα πάντα, βέβαια, δεν το έχω μόνο στο Ντακάρ.
Μ.Τ.: Υπάρχουν στιγμές μέσα στον αγώνα που λες "τώρα αυτοσχεδιάζω" ή είναι όλα βάσει σχεδίου;
Β.Ο.: Εκεί μέσα, βέβαια αυτοσχεδιάζω. Πώς θα περάσεις; Βλέπεις τον αμμόλοφο και κάθετα δεν περνάει. Μου έχει τύχει να ανέβω, να βλέπω ότι δεν περνάει και να κάνω επιτόπου και να ψάχνω για άλλη γραμμή και άλλο πέρασμα. Αυτό είναι πείρα. Δεν μπορώ να στο μεταφέρω. Μυαλό και πείρα.
Μ.Τ.: Ολες οι λεπτομέρειες πριν από τον αγώνα, π.χ. το πώς θα μεταφερθεί η μηχανή μέχρι τη Βαρκελώνη, τις κανονίζεις εσύ ή η γαλλική ομάδα με την οποίαν συνεργάζεσαι;
Β.Ο.: Αποκλειστικά εγώ. Ολα τα κάνω εγώ, η γαλλική ομάδα αναλαμβάνει μόνο την υποστήριξη μέσα στον αγώνα. Στο μηχανάκι μου και σε μένα, προσωπικά, κάνουν πάντα τη λιγότερη δουλειά. Τους το πάω μέχρι και πλυμένο, και τρελαίνονται! Για να τους διευκολύνω στη δουλειά τους το κάνω, αλλά μόνο εγώ το σκέφτομαι έτσι. Πάντως, το εκτιμούν πολύ και αυτοί. Οι άλλοι στην ομάδα ήταν ψιλοκανίβαλοι! Για να καταλάβεις, ουσιαστικά είμαι αγωνιζόμενος, μάνατζερ, μηχανικός, γιατρός, διαιτολόγος και πολλά ακόμα! Εχω βέβαια και ένα επιτελείο πίσω μου που βοηθά, αλλά δεν γίνεται να μην τα εποπτεύω και να μην τα έχω όλα στο μυαλό μου. Είμαι τελειομανής. Είμαι πολύ ψείρας.
Μ.Τ.: Σχετικά με την προετοιμασία σου, πόσο διαρκεί;
Β.Ο.: Οταν τελειώνει το ένα Ντακάρ, ξεκινά η προετοιμασία για το επόμενο. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, προσπαθώ να εξομοιώσω τις συνθήκες που θα αντιμετωπίσω, μέχρι που κοιμάμαι και σε σκηνή!
Μ.Τ.: Πώς μπορείς και έχεις δυνάμεις μετά από τόσο μακρύ πρόγραμμα προετοιμασίας; Δεν σε εξαντλεί;
Β.Ο.: Είναι όλα στο μυαλό. Το αγαπάω πάρα πολύ αυτό που κάνω, αλλιώς δεν θα γινόντουσαν όλα αυτά. Υπάρχει μέρα που από την κούραση δεν μπορώ να βγάλω τις μπότες, αλλά όταν γυρνάω από την προπόνηση και έχω την Αθήνα "πιάτο" και είμαι στο βουνό ψηλά και τη βλέπω, αισθάνομαι ο βασιλιάς του κόσμου. Είμαι τόσο γεμάτος και τόσο ευχαριστημένος. Για μένα, αυτό δεν πληρώνεται. Δεν έχει τίμημα. Ευχαριστώ το Θεό που βρήκα αυτό που με κάνει να έχω πάθος, μεράκι και κέφι ή να στο πω αλλιώς, κ…α!
Μ.Τ.: Φαντάζομαι όλη αυτή η κούραση να ξεχνιέται όταν τερματίζεις. Ποια είναι τα συναισθήματα όταν ανεβαίνεις στη ράμπα του τερματισμού;
Β.Ο.: Η εκπλήρωση του ονείρου! Θα γράψω βιβλίο γι' αυτό! Ειλικρινά, θα γράψω βιβλίο. Ολα γίνονται γι' αυτή τη ράμπα. Αυτό σου λέω μόνο. Ενας χρόνος προετοιμασίας γίνεται μόνο για αυτή τη ράμπα. Αλλά πριν από αυτά, υπάρχει μια πορεία 15 χρόνων στους αγώνες. Δεν είμαι αλεξιπτωτιστής! Βήμα-βήμα, έγιναν όλα. Δύο φορές βαθμολόγηση σε παγκόσμιο enduro, πρώτος σε ευρωπαϊκό, χάλκινο και ασημένιο σε six days… υπάρχει ιστορία πίσω.
Μ.Τ.: Ας περάσουμε στο φετινό αγώνα. Κάποιοι λένε ότι ήταν πιο σκληρός από τις άλλες φορές. Ισχύει;
Β.Ο.: Κοίτα, αυτό που κάνουν μερικοί να βάζουν τεμπέλες του στιλ "πιο δύσκολο, πιο εύκολο", είναι λάθος. Κάθε Ντακάρ είναι δύσκολο. Σε κάθε αγώνα, όμως, κάποιοι παράμετροι αλλάζουν… και φέτος, οι παράμετροι ήταν: αμμοθύελλες, ομίχλη, πάρα πολύ κρύο και δυστυχώς, οι θάνατοι.
Μ.Τ.: Πόσο επηρέασε την ψυχολογία των αγωνιζόμενων ο θάνατος του Meoni;
Β.Ο.: Με τον Meoni τρώγαμε μαζί το προηγούμενο βράδυ. Εγώ, ο Meoni, ο Sala και ο Graziani. Είδα τη μοτοσικλέτα του μέσα στην ειδική, έχει τύχει όμως να δω και μοτοσικλέτα που να είναι διαλυμένη και να αναρωτηθώ "ζει τώρα αυτός", όπως εκείνη του Roma. Δεν φαινόταν ότι θα μπορούσε να είχε πάθει τόσο μεγάλη ζημιά. Λες καμιά κλείδα, κανένα πόδι. Δεν φαινόταν η μηχανή κατεστραμμένη ώστε να φανταστείς ότι έχει σκοτωθεί. Με το που έφτασα στον τερματισμό της ημέρας, ένα φίλος και συναθλητής από αυτήν την ομάδα, μου είπε: "Ο Meoni πέθανε". Του λέω: "Δεν το πιστεύω, δεν είναι αλήθεια". Πολύ περίεργο συναίσθημα. Δεν το χωρά ο νους. Για λίγο σε παίρνει από κάτω, αλλά μετά "κλειδώνεις", εγώ δηλαδή "κλειδώνω" και σκέφτομαι "πάμε, γιατί αν δεν είσαι συγκεντρωμένος την άλλη μέρα, σκοτώνεσαι εσύ".
M.T.: Τι περιλαμβάνει το καθημερινό αγωνιστικό πρόγραμμα; Τι προλαβαίνεις να κάνεις μετά το τέλος της ειδικής;
Β.Ο.: Εχεις πολλές και σημαντικές δουλειές. Να σου πω εγώ τι έκανα. Με το που έφτανα στο Bivοuac, έβρισκα το κουτί. Εστηνα σκηνή, sleeping-bag, υπνόσακο και το στρωματάκι. Γδυνόμουν για να μην φοράω άλλο τα αγωνιστικά ρούχα προκειμένου να πάρει το σώμα μια "ανάσα" και άρχιζα να πίνω υγρά για να κάνω αποκατάσταση. Στη συνέχεια, διατάσεις, φαγητό και ανάλυση του road book, πολύ σημαντικό. Μετά από όλα αυτά, κοιμόμουν το πολύ τρεις ώρες. Δεν μπορούσα από την υπερένταση. Το πρωί μάζεμα όλα αυτά και ξεκίνημα για τη νέα διαδρομή.
Μ.Τ.: Ποια ήταν η χειρότερη στιγμή για σένα στο φετινό Ντακάρ; Είχες ζημιές;
Β.Ο.: Ευτυχώς, ζημιές δεν είχα, αλλά είχα μια πτώση. Πήγαινα με το πίσω ρεζερβουάρ που κανονικά αδειάζει στα 130 χλμ., κάτι έγινε όμως και άδειασε στα 70 χλμ. Οπως πήγαινα, κατάλαβα ότι μένω και με το που πάω να γυρίσω το ρουμπινέτο, είχε ένα εμπόδιο, δεν είχα γκάζι και πραγματικά… απογειώθηκα! Ηταν η μοναδική μου πτώση στο Ντακάρ. Θα μπορούσα να είχα εγκαταλείψει. Την "έφαγα" από κάτω και έφυγα πάνω από τη μοτοσικλέτα. Οπως με χτύπησε το μηχανάκι ήταν τέτοια η κρούση που το ξανακατέβασε κάτω, πήγε ευθεία και έπεσε μαλακά, χωρίς ευτυχώς να υποστεί ζημιές.
Μ.Τ.: Η καλύτερη; Πέραν του τερματισμού, βέβαια.
Β.Ο.: Οταν είδα τον Σταύρο Γεωργακόπουλο (σ.σ. παλαιός πρωταθλητής MX). Είχε έρθει να με δει και καταλήξαμε να κλαίμε μαζί. Για μένα είναι ο οδηγός-πρότυπο… Είναι από τους λίγους που έχουν καταλάβει τι έχω κάνει.
Μ.Τ.: Πώς σχολιάζεις την τελική κατάταξη; Ηταν αναμενόμενα τα αποτελέσματα;
Β.Ο.: Κοίταξε, ο Meoni θα κέρδιζε, αν δεν συνέβαινε το τραγικό γεγονός. Ο Despres είναι πάρα πολύ καλός, αλλά εμένα με εντυπωσιάζει πιο πολύ αυτός που βγήκε 2ος, ο Coma. Πολύ καλός οδηγός. Ο Fretigne πήγε πάρα πολύ καλά και τον βοήθησε βέβαια και ο αγώνας. Είχε πολύ camel grass και βόλευε γιατί είχε πολύ ελαφριά μοτοσικλέτα. Και το δικό μου μηχανάκι ήταν καλό σε αυτές τις συνθήκες...
Μ.Τ.: Μεταξύ των αγωνιζομένων τι κλίμα επικρατεί;
Β.Ο.: Το καλύτερο! Είναι όλοι πάρα πολύ απλοί.
Μ.Τ.: Και οι εργοστασιακοί, ή αυτοί είναι λίγο πιο σνομπ;
Β.Ο.: Αυτοί είναι ακόμα πιο απλοί. Τρομεροί τύποι. Δεν είναι όπως εδώ που κερδίζουν έναν αγώνα και νομίζουν πως είναι παγκόσμιοι πρωταθλητές. Εχουμε πολύ καλές σχέσεις.
Μ.Τ.: Απόδειξη των καλών αυτών σχέσεων είναι και το περιστατικό με τον Ιρλανδό αγωνιζόμενο; (σ.σ. έχασε αρκετό χρόνο γιατί σταμάτησε για να βοηθήσει τον τραυματία αναβάτη) Τι συνέβη ακριβώς;
Β.Ο.: Αυτόν τον Ιρλανδό τον λυπήθηκε η ψυχή μου! Είχαμε και μια ιστορία πριν από το ατύχημά του. Ημασταν δύο ημέρες πριν, σε μια διαδρομή με πολύ camel grass. Σκέψου Αθήνα-Θεσσαλονίκη μόνο camel grass, πάνω από δευτέρα δεν έμπαινε στο μηχανάκι! 700 χλμ. ήταν η ειδική διαδρομή και τα 450 ήταν camel grass. Δεν το φαντάζεσαι! Κάποια στιγμή, λοιπόν, εγώ τον πέρασα, πέρασα πολύ κόσμο εκεί μέσα, γιατί το μηχανάκι μου βόλευε και είχα πολύ καλό control. Δεν έμπαινα καθόλου στα πατημένα, γιατί εκεί βούλιαζε. Ο Ιρλανδός με είδε που τον πέρασα και εξαφανίστηκα και προσπαθούσε να με ακολουθήσει. Μετά από κάποιες ώρες περάσαμε τα camel grass. Εγώ σταμάτησα λίγο γιατί ήθελα να φτιάξω κάτι και ήρθε δίπλα μου. Μου είπε: "Από πού είσαι, ρε φίλε;". "Από την Ελλάδα", του απάντησα. "Και πού έμαθες να οδηγάς έτσι, εμείς στην Ιρλανδία δεν έχουμε camel grass. Αν δεν ήσουν εσύ θα είχα μείνει εκεί μέσα! Είσαι πολύ καλός!". Μετά από δυο-τρεις ημέρες ήταν μια ειδική που ήθελε "φύλαγμα", είχε "χασίματα", κομμένους δρόμους και τέτοια. Ο Ιρλανδός δεν είχε την εμπειρία και σε ένα "χάσιμο" έπεσε και έσπασε το πόδι του. Εγώ σταμάτησα να τον βοηθήσω και καταλαβαίνεις… αλουμινοκουβέρτες, ελικόπτερα, ιατροί, και του είπα: "Τώρα πλακώθηκες στο γκάζι; Εδώ ήθελε ηρεμία". Εκεί μετρά η εμπειρία.
Μ.Τ.: Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Σκοπεύεις να συμμετάσχεις και σε αγώνες του παγκοσμίoυ enduro; Θα συνεχίσεις στο Ντακάρ;
Β.Ο.: Δεν ξέρω ακόμη για τους αγώνες enduro. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσω στο Ντακάρ.
Μ.Τ.: Ποιοί είναι οι νέοι σου στόχοι; Σκέφτεσαι να αλλάξεις κατηγορία;
Β.Ο.: Ο στόχος έχει να κάνει με τη μοτοσικλέτα, γιατί δεν ξαναπάω με την ίδια. Μια χαρά είναι βέβαια το XR, αλλά έχω μεγάλες δυνατότητες και για να τις αξιοποιήσω, θέλω καλύτερη μοτοσικλέτα. Μακάρι να ήταν αυτό με τη δύναμη ενός 500αριού, να είχε 20 χλμ. τελική παραπάνω και καλύτερη ανάρτηση, μπροστά κυρίως.
Μ.Τ.: Μπορούμε να πιστεύουμε ότι του χρόνου θα σε δούμε στη μεγαλύτερη κατηγορία να μάχεσαι "στα ίσια" τους κορυφαίους;
Β.Ο.: Θα δούμε, ακόμα δεν μπορώ να σου πω τίποτα συγκεκριμένο. Είναι πολύ νωρίς.
Μ.Τ.: Μιας που ήρθε η κουβέντα στις μοτοσικλέτες του αγώνα, γιατί υπάρχει αυτή η "επέλαση" των ΚΤΜ; Η συντριπτική πλειοψηφία τρέχει με ΚΤΜ.
Β.Ο.: Είναι το μοναδικό εργοστάσιο που παρέχει ανταλλακτικά και υποστήριξη εκεί, οπότε ένας ιδιώτης τι άλλο θα μπορούσε να πάρει; Το παίρνει έτοιμο και τρέχει, δεν χρειάζεται μετατροπές όπως το δικό μου. Η Yamaha έκανε προσπάθειες φέτος, πουλώντας το κιτ του Fretigne 20.000 ευρώ και υπήρχαν 50 περίπου. Μάλιστα, πήγαιναν πολύ καλά, είχαν τελική 30 χλμ. μεγαλύτερη από εμένα.
Μ.Τ.: Στην παρουσίαση που είχες κάνει πριν από τον αγώνα στη Honda-Σαρακάκης, είχες πει πως θα είναι χαρά για σένα να βρεθούν και άλλοι Ελληνες αναβάτες που θα τρέξουν στο Ντακάρ. Πόσο εφικτό είναι αυτό;
Β.Ο.: Βεβαίως. Κομπλεξικός είμαι; Ωστόσο, δεν βλέπω να γίνεται αυτό. Αντί να προσπαθούν, προτιμούν να υποβιβάζουν τη δική μου επιτυχία. Εγώ τους το έχω πει χρόνια. Αυτός που θα με περάσει, θα είναι καλύτερος από μένα και θα κάνει πιο επαγγελματική δουλειά, πρώτος εγώ θα του σφίξω το χέρι. Από τότε που έπαιρνα ελληνικά πρωταθλήματα, έλεγαν ότι είμαι τυχερός. Με normal συνθήκες, όμως, δεν μπορούν να με περάσουν και προσπαθούν να με κατεβάσουν στο επίπεδό τους. Εγώ είμαι πολύ οργανωτικός. Αυτό σου λέω μόνο, στο Ντακάρ για να πας, μπορεί να είσαι ο πιο γρήγορος και με την καλύτερη μοτοσικλέτα και εν τέλει, να μην κάνεις τίποτα.
Πρέπει να είσαι πολύ ολοκληρωμένος σαν προσωπικότητα. Κατ' αρχήν, αν οδηγήσεις μόνος σου εκεί νύχτα, τελείωσε, μετά θέλεις ψυχολόγο, θα πας στο Δαφνί με τη μία! Είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να καταλάβουν τι γίνεται εκεί κάτω. Ο,τι και να σου πω εγώ, ό,τι και να δεις, ό,τι και να διαβάσεις, είναι λίγο. Αν δεν κάτσεις μια μέρα και μια νύχτα στην έρημα, όχι να τρέξεις, αλλά να έρθεις σε ένα σκηνάκι και να κάτσεις να πιεις τσάι, δεν μπορείς να καταλάβεις για τι μιλάμε. Η έρημος είναι άλλο πράγμα. Ο Thiery Sabine (σ.σ. ο εμπνευστής του ράλι Nτακάρ), από εκεί "τρελάθηκε". Χάθηκε μια μέρα στη Λιβύη και έμεινε μια νύχτα στην έρημο, έπαθε σοκ και είπε: "Θα κάνω αγώνα εδώ".
Μ.Τ.: Ενας οδηγός που θέλει να ασχοληθεί με το Ντακάρ, σε τι κόστος θα πρέπει να υπολογίζει; Μπορεί να εργάζεται παράλληλα και να το έχει ως χόμπι;
Β.Ο.: Δεν μπορεί να πάει, αν δεν εργάζεται. Τα λεφτά που χρειάζονται, είναι πάρα πολλά.
Υπολόγισε πως για ένα ΚΤΜ 660, θέλεις 24.000 ευρώ και αυτό το μηχανάκι είναι μόνο για εκεί, δεν το ξαναχρησιμοποιείς. 15.000 ευρώ κοστίζει η συμμετοχή. Μετά για κάτι GPS, εγγυήσεις κ.λπ., χρειάζονται άλλα 5.000 ευρώ. Φτάνουμε λοιπόν μέχρι εδώ, κοντά στα 45.000 ευρώ. Εκεί δεν θα χρειαστείς κάτι; Λάστιχα, ανταλλακτικά… Θα βγάλεις όλο τον αγώνα αλώβητος; Δεν γίνεται. Οπότε το κόστος ανεβαίνει και άλλο. Αυτά, μόνο για τις 16 μέρες του αγώνα, χωρίς να σου βάλω προετοιμασία και τέτοια. Για να φανταστείς, τα διόδια και τα ξενοδοχεία στην Ευρώπη πριν τον αγώνα, μου κόστισαν 2.000 ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι για να πάω ζορίζομαι πάρα πολύ.
Μ.Τ.: Πόσο μακριά είναι η νίκη στο Ντακάρ για έναν Ελληνα οδηγό;
Β.Ο.: Είναι τόσο μακριά, όσο και κοντά. Είναι θέμα συγκυριών και πολλών παραγόντων, αλλά πρώτα απ' όλα είναι ο οδηγός και η μοτοσικλέτα… Τώρα τα έχουμε όλα. Και από το πρώτο Ντακάρ τα είχαμε. Η νίκη (σ.σ.: στην κατηγορία του πρίν δύο χρόνια) τότε δεν ήρθε τυχαία. Στο πρώτο Ντακάρ είχα ρισκάρει πάρα πολύ. Πολύ περισσότερα απ' ό,τι πέρυσι και φέτος. Σε μια φάση βρέθηκα μπροστά και ήθελα να το κρατήσω, να κερδίσω, και μέσα σε αυτή τη μάχη, το μηχανάκι πραγματικά το "καρύδωσα"! Να σκεφτείς, γύρισα Ελλάδα, βγήκα στην Κηφισίας με μοτοσικλέτα, και στο Ψυχικό έκανα επιτόπου, γύρισα σπίτι και την έκρυψα στην αποθήκη! Δεν μπορούσα να οδηγήσω!
Είχα συνηθίσει από το Ντακάρ να έχω συνέχεια τέρμα γκάζι! Εκανα δύο μήνες να ξανακαβαλήσω στο δρόμο. Είχε μείνει σε άλλη ταχύτητα το μυαλό και το σώμα μου. Και τώρα αυτές τις ημέρες, επίσης δεν οδηγάω. Μπορούμε να καταφέρουμε την πρώτη θέση, δεν έχουμε να ζηλέψουμε τίποτα.
Μ.Τ.: Κλείνοντας, τι θα πρότεινες σε ένα νεαρό αναβάτη που θα ήθελε να ασχοληθεί με το enduro;
Β.Ο.: Να πάρει ένα μηχανάκι μόνος του και να βγει στο βουνό. Τίποτα άλλο. Ούτε αγώνες στην Ελλάδα ούτε τίποτα. Θα μου πεις: "Ρε, Βασίλη, από εδώ φτιάχτηκες, τώρα τους σνομπάρεις;". Οχι, απλά να είμαστε ρεαλιστές. Εδώ δεν έχουν καταλάβει γιατί κάνουν τους αγώνες, έτσι όπως τους κάνουν.
|
|
|
|
|
|
|
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
