Ενισχύει το κράτος την ηλεκτροκίνηση στην Ελλάδα;

Επιδοτήσεις και φορολογικά κίνητρα για αγορά ηλεκτρικών οχημάτων.
Υποδομές που αυξάνονται και σχεδιασμός για περαιτέρω ενίσχυση.
Περιορισμένα κίνητρα για ηλεκτροκίνηση στις μοτοσυκλέτες.
Αβεβαιότητα στη διαδικασία αγοράς.

mototriti Team

Επιδοτήσεις και φορολογικά κίνητρα για αγορά ηλεκτρικών οχημάτων.

Τα τελευταία χρόνια η ελληνική πολιτεία έχει υιοθετήσει οικονομικά κίνητρα με στόχο την αύξηση των ηλεκτρικών οχημάτων, με επιδοτήσεις που καλύπτουν μέρος της τιμής αγοράς. Αυτό περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, πατίνια και μοτοσυκλέτες μικρής ή μεσαίας ισχύος, μειώνοντας το αρχικό κόστος για τον καταναλωτή. Παράλληλα, προσφέρονται φορολογικές ελαφρύνσεις και απαλλαγές από τέλη κυκλοφορίας, κάνοντας την ηλεκτροκίνηση πιο ελκυστική για όσους κινούνται καθημερινά εντός πόλης. Για αρκετούς αναβάτες, ειδικά σε αστικά κέντρα όπως η Αθήνα, ένα ηλεκτρικό scooter επιτρέπει οικονομικές μετακινήσεις με χαμηλό κόστος φόρτισης και σχεδόν μηδενική συντήρηση. Κατά μια έννοια λοιπόν  το κράτος πράγματι ενισχύει την ηλεκτροκίνηση και επιχειρεί τη σταδιακή μετάβαση σε πιο «καθαρές» μεταφορές.

Υποδομές που αυξάνονται και σχεδιασμός για περαιτέρω ενίσχυση.

Ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της κρατικής ενίσχυσης αφορά τις υποδομές φόρτισης. Τα τελευταία χρόνια έχουν χρηματοδοτηθεί δημοτικά προγράμματα για σταθμούς φόρτισης, ενώ προωθούνται εφαρμογές εντοπισμού διαθέσιμων σημείων. Για τη μοτοσυκλέτα, η αστική φόρτιση βοηθά ιδιαίτερα ελαφρά ηλεκτρικά δίκυκλα, τα οποία μπορούν να φορτίσουν γρήγορα σε δημόσια σημεία ή στο σπίτι. Όσοι λοιπόν έχουν στραφεί ήδη σε αυτή τη λύση για τις καθημερινές τους μετακινήσεις, θεωρούν πως υπάρχει μακροπρόθεσμη στρατηγική με στόχο την ένταξη της ηλεκτροκίνησης στο καθημερινό περιβάλλον, από τον ιδιώτη αναβάτη μέχρι τον επαγγελματία courier- μια κατηγορία που η ηλεκτροκίνηση επιθυμεί να κατακτήσει μιας και προσφέρει πραγματικά οφέλη σε κόστος μετακινήσεων και συντήρησης.

Περιορισμένα κίνητρα για ηλεκτροκίνηση στις μοτοσυκλέτες.

Από την άλλη πλευρά, αρκετοί υποστηρίζουν πως η κρατική ενίσχυση δεν είναι τόσο ουσιαστική, ειδικά στο χώρο της μοτοσυκλέτας. Οι επιδοτήσεις συχνά απευθύνονται σε ηλεκτρικά οχήματα μικρού κυβισμού (αντίστοιχα με μικρά scooter), ενώ οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες μεγαλύτερης ισχύος παραμένουν ακριβές και χωρίς ουσιαστικές διευκολύνσεις. Επιπλέον, η έλλειψη φορτιστών σε μεγάλες οδικές αρτηρίες κάνει δύσκολες τις διαδρομές εκτός πόλης, κάτι κρίσιμο για αναβάτες που επιθυμούν να «γράψουν» χιλιόμετρα. Για πολλούς, η ηλεκτροκίνηση περιορίζεται στην  αστική χρήση, χωρίς επαρκές δίκτυο υποστήριξης για ταξιδιωτική χρήση. ΣΆυμφωνα με αυτή την πλευρά, η πολιτεία δεν έχει ακόμα αγγίξει την κουλτούρα της μοτοσυκλέτας και δεν προσφέρει κίνητρα που να καλύπτουν πραγματικές ανάγκες αναβατών, σε αντίθεση με τους τέσσερις τροχούς όπου υπάρχει μεγαλύτερη πληθώρα επιλογών.

Αβεβαιότητα στη διαδικασία αγοράς.

Τέλος, υπάρχουν απόψεις που αναφέρουν ότι οι κρατικές πρωτοβουλίες κινούνται με αργούς ρυθμούς και συχνά συνοδεύονται από γραφειοκρατία. Οι επιδοτήσεις καθυστερούν, τα προγράμματα ανοίγουν και κλείνουν χωρίς σταθερό ορίζοντα, ενώ ο καταναλωτής δυσκολεύεται να συμβαδίσει με μια πολυπαραγοντική διαδικασία αγοράς που σε άλλη περίπτωση θα ήταν αισθητά πιο εύκολη. Στο χώρο της μοτοσυκλέτας αυτό σημαίνει ότι ο ενδιαφερόμενος αναβάτης είναι πολύ πιθανότερο να στραφεί σε ένα μικρό και οικονομικό θερμικό scooter, προκειμένου να αποφύγει την αβέβαιη και αργή διαδικασία. Επιπλέον, η έλλειψη σαφούς στρατηγικής για την ηλεκτροκίνηση εκτός αστικών κέντρων δημιουργεί αβεβαιότητα, με αποτέλεσμα πολλοί να εγκαταλείπουν την ιδέα μετάβασης σε ένα πιο «καθαρό» μέσο.