Ποιος έδωσε στους μοτοσυκλετιστές το σύνδρομο του “σερίφη”;

Όταν κινδυνεύεις να σκοτωθείς επειδή ο άλλος στέλνει μήνυμα, τι πρέπει να κάνεις;
Πολλοί μοτοσυκλετιστές συμπεριφέρονται λες και ο δρόμος τους ανήκει.
Οι μοτοσυκλετιστές κράζουν τα αυτοκίνητα, αλλά συχνά κάνουν τα ίδια και χειρότερα.
Αν δεν έχεις οδηγήσει μοτοσυκλέτα, δεν μπορείς να καταλάβεις.

mototriti Team

Όταν κινδυνεύεις να σκοτωθείς επειδή ο άλλος στέλνει μήνυμα, τι πρέπει να κάνεις;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές οι αναβάτες δείχνουν πιο νευρικοί, πιο απότομοι ή πιο επιθετικοί στον δρόμο. Όμως αυτό δεν γεννήθηκε από το πουθενά. Είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της καθημερινής πίεσης και της συνεχούς έκθεσης σε κίνδυνο.
Ο μοτοσυκλετιστής κινείται σε ένα περιβάλλον όπου συχνά αισθάνεται αόρατος. Αυτοκίνητα αλλάζουν λωρίδα χωρίς να κοιτάξουν καθρέφτη, οδηγοί ασχολούνται με κινητά, ανοίγουν πόρτες χωρίς προειδοποίηση ή ακόμα χειρότερα έχουν μία νοοτροπία «κακώς οδηγεί μοτοσυκλέτα, πρόβλημα του». Όταν αυτό συμβαίνει καθημερινά, είναι λογικό αρκετοί αναβάτες να αποκτούν αμυντικά αντανακλαστικά και αυξημένη ένταση.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δικαιολογείται κάθε συμπεριφορά. Υπάρχουν μοτοσυκλετιστές που υπερβάλλουν, που κινούνται αχρείαστα επιθετικά ή θεωρούν ότι όλοι πρέπει να προσαρμόζονται σε αυτούς. Από την άλλη όμως, υπάρχει και μια πραγματικότητα που δύσκολα αμφισβητείται: στον δρόμο, πάντα ο αναβάτης είναι αυτός που θα πληρώσει πιο ακριβά το λάθος του άλλου.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η βασική διαφορά στη νοοτροπία. Για πολλούς μοτοσυκλετιστές, η ένταση δεν προέρχεται από αίσθηση ανωτερότητας, αλλά από την ανάγκη επιβίωσης μέσα σε ένα χαοτικό και αφιλόξενο οδικό περιβάλλον.
 

Πολλοί μοτοσυκλετιστές συμπεριφέρονται λες και ο δρόμος τους ανήκει

Υπάρχει μια νοοτροπία που έχει αρχίσει να γίνεται όλο και πιο έντονη στους δρόμους: ορισμένοι μοτοσυκλετιστές κινούνται λες και έχουν κάποιο ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους οδηγούς. Σαν να είναι οι μόνοι που “ξέρουν” να οδηγούν σωστά και όλοι οι άλλοι αποτελούν εμπόδιο ή απειλή.
Κόρνες σε αυτοκίνητα που άργησαν μισό δευτερόλεπτο να ξεκινήσουν στο φανάρι, χειρονομίες επειδή κάποιος δεν άφησε μισό μέτρο παραπάνω στη διήθηση, επιθετικά προσπεράσματα και ένα μόνιμο ύφος ανωτερότητας. Σαν ο αναβάτης να έχει αναλάβει ρόλο “τιμωρού” της ασφάλτου. Και κάπου εκεί χάνεται το μέτρο, επειδή είναι διαφορετικό να προστατεύεις τον εαυτό σου στον δρόμο και άλλο να συμπεριφέρεσαι σαν να σου ανήκει. Η μοτοσυκλέτα προσφέρει ευελιξία, όχι ασυλία. Δεν σημαίνει ότι επειδή χωράς να περάσεις ανάμεσα στα αυτοκίνητα, όλοι είναι υποχρεωμένοι να κάνουν στην άκρη ή να προβλέπουν κάθε σου κίνηση.
 

Οι μοτοσυκλετιστές κράζουν τα αυτοκίνητα, αλλά συχνά κάνουν τα ίδια και χειρότερα

Η αλήθεια είναι ότι οι οδηγοί αυτοκινήτων κάνουν λάθη. Δεν ελέγχουν τους καθρέφτες, αλλάζουν λωρίδα χωρίς φλας, ασχολούνται με κινητά και πολλές φορές οδηγούν χωρίς επίγνωση του τι συμβαίνει γύρω τους. Αν είσαι μοτοσυκλετιστής και «ζυγίζεις» να προσπεράσεις ένα αυτοκίνητο και την ώρα που προσπερνάς βλέπεις ότι ο άλλος στέλνει μήνυμα στο κινητό, εκνευρίζεσαι.  
Όμως πόσες φορές οι ίδιοι οι μοτοσυκλετιστές περνάνε ανάμεσα σε λωρίδες με υπερβολική ταχύτητα; Πόσοι προσπερνούν από δεξιά, ανεβαίνουν πεζοδρόμια, πάνε ανάποδα ή κινούνται με τρεις φορές το όριο ταχύτητας του δρόμου;
Υπάρχει μια περίεργη αντίφαση. Από τη μία, πολλοί αναβάτες κατηγορούν συνεχώς τα αυτοκίνητα για επικίνδυνη και απερίσκεπτη οδήγηση. Από την άλλη, συχνά κάνουν παραβάσεις που αν τις έκανε αυτοκίνητο, θα το χαρακτήριζαν “δολοφόνο”.
Τελικά αυτό δημιουργεί μια τοξική κατάσταση στους δρόμους. Ο καθένας θεωρεί ότι ο άλλος φταίει περισσότερο. Οι μεν βλέπουν τους δικυκλιστές σαν “καμικάζι”, οι δε βλέπουν τους οδηγούς αυτοκινήτων σαν άσχετους και αδιάφορους. Κάπου στη μέση, χάνεται η λογική συνύπαρξης.
 

Αν δεν έχεις οδηγήσει μοτοσυκλέτα, δεν μπορείς να καταλάβεις

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει και μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να καταλάβει όποιος οδηγεί μόνο αυτοκίνητο: ο αναβάτης ζει καθημερινά πολύ πιο εκτεθειμένος. Ένα μικρό λάθος από τρίτο όχημα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό τραυματισμό. Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένταση, καχυποψία και άμυνα. Ναι μεν είναι επιλογή του/της να καβαλάει μοτοσυκλέτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να κινδυνεύει αχρείαστα από απροσεξίες των υπολοίπων οδηγών και αυτό να είναι «αποδεκτό».
Όταν περνάς κάθε μέρα ανάμεσα από αυτοκίνητα που αλλάζουν λωρίδες χωρίς προειδοποίηση ή οδηγούς που δεν σε έχουν καν αντιληφθεί, είναι εύκολο να αποκτήσεις νεύρα. Να αρχίσεις να θεωρείς ότι όλοι γύρω σου οδηγούν επικίνδυνα. Και πολλές φορές, αυτό δεν απέχει από την πραγματικότητα. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η αμυντική οδήγηση μετατρέπεται σε μόνιμη επιθετικότητα. Όταν ο αναβάτης θεωρεί δεδομένο ότι όλοι θα κάνουν λάθος και αποφασίζει να “επιβληθεί” πριν συμβεί. Εκεί η ψυχραιμία χάνεται και η κατάσταση κλιμακώνεται χωρίς λόγο.