Είναι τελικά προτιμότεροι οι «σιωπηλοί» ηλεκτροκινητήρες στις μοτοσυκλέτες;
Η πρόοδος που σημειώνεται στην ηλεκτροκίνηση είναι γεγονός με τουλάχιστον δυο βασικές αναγνώσεις. Από τη μια πλευρά ο κόσμος που θεωρεί πως είναι μια μετάβαση άκρως αναγκαία, από την άλλη εκείνοι που θεωρούν πως αυτή η αλλαγή φέρνει μαζί της παραπάνω προβλήματα από αυτά που λύνει.
Χαμηλότερα επίπεδα ηχορύπανσης-καλύτερη ποιότητα ζωής.
Το αθόρυβο δηλώνει και τεχνολογική πρόοδο.
Ο ήχος της μοτοσυκλέτας μπορεί να αποδειχθεί σωτήριος.
Μαζί με τον ήχο χάνεται και ένα στοιχείο του «χαρακτήρα» της.
Χαμηλότερα επίπεδα ηχορύπανσης-καλύτερη ποιότητα ζωής.
Η πρόοδος που σημειώνεται στην ηλεκτροκίνηση είναι γεγονός με τουλάχιστον δυο βασικές αναγνώσεις. Από τη μια πλευρά ο κόσμος που θεωρεί πως είναι μια μετάβαση άκρως αναγκαία, από την άλλη εκείνοι που θεωρούν πως αυτή η αλλαγή φέρνει μαζί της παραπάνω προβλήματα από αυτά που λύνει. Ένα από αυτά τα σημεία είναι και το βασικό χαρακτηριστικό των ηλεκτροκινητήρων, η απουσία θορύβου. Η επισήμανση αυτής της ιδιότητας μπορεί να φαίνεται πως έχει διάσταση μόνο θετική. Πράγματι, για μια μερίδα της κοινωνίας, κυρίως για τους ανθρώπους που κατοικούν σε μεγάλα αστικά κέντρα με αδιάκοπη κυκλοφορία οχημάτων όλη την ημέρα, η μείωση της ηχορύπανσης που παράγεται από τα δίκυκλα-κυρίως από τις «πειραγμένες» εξατμίσεις και όχι τόσο από τους κινητήρες- μοιάζει να είναι μια σωτήρια αλλαγή για την ηρεμία τους. Μια τέτοια μετάβαση λοιπόν θα σήμαινε ταυτόχρονα και σημαντική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου.
Το αθόρυβο δηλώνει και τεχνολογική πρόοδο.
Παράλληλα, αν γυρίσουμε σε περασμένες δεκαετίες και σκηνές από το μέλλον όπως απεικονιζόταν στις ταινίες ή στα περιοδικά, θα θυμηθούμε πως όλα έμοιαζαν αρκετά πιο «αθόρυβα». Τα ιπτάμενα αμάξια, τα υπερσύγχρονα τρένα, οι απίστευτα γρήγοροι αλλά αθόρυβοι ανελκυστήρες. Παρατηρούμε λοιπόν πως υπάρχει μια ταύτιση μεταξύ τεχνολογικής εξέλιξης και μείωσης των ήχων που, κατά τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση σηματοδοτούσαν τη νέα σελίδα στις μεταφορές, πλέον όμως αποτελούν έναν ακόμα παράγοντα που δυσχεραίνει τη διαβίωση στις σύγχρονες κοινωνίες. Στις μέρες μας η «αθόρυβη» λειτουργία δεν είναι ένα φαντασιακό σενάριο κινηματογράφου, αλλά πραγματοποιείται στην πράξη. Από τους υπολογιστές που πλέον λειτουργούν χωρίς να «βγάζουν κιχ» μέχρι τους κινητήρες αεροπλάνων που αυξάνουν την ισχύ τους και μειώνουν το θόρυβο κατά τη λειτουργία τους.
Ο ήχος της μοτοσυκλέτας μπορεί να αποδειχθεί σωτήριος.
Ερχόμαστε όμως σε δεδομένα πιο πραγματικά και συγκεκριμένα στις συνθήκες καθημερινής μετακίνησης στην πόλη. Σε μια εποχή που τα αμάξια γίνονται συνεχώς πιο «έξυπνα», οι οδηγοί φαίνεται να..μειώνουν την προσοχή που δείχνουν στο δρόμο, με το βλέμμα τους να είναι στραμμένο είτε στην οθόνη του κινητού, είτε στην ακόμα μεγαλύτερη οθόνη στο καντράν του αυτοκινήτου. Αν οδηγείς μοτοσυκλέτα γνωρίζεις πολύ καλά πως στο δρόμο αποκτάς την υπερδύναμη να γίνεσαι αόρατος. Πολλές φορές όμως, ο ήχος από την εξάτμιση είναι εκεί για να αποτρέψει έναν οδηγό αυτοκινήτου να αλλάξει απότομα λωρίδα χωρίς να βγάλει φλας ή ακόμη να αντιληφθεί απλά την παρουσία σου, κάτι που με μια γρήγορη και ενδεχομένως απρόσεκτη ματιά στους καθρέπτες να μην είχε παρατηρήσει. Μπορεί λοιπόν οι σιωπηλοί κινητήρες να μαρτυρούν γοργά τεχνολογικά άλματα, η σημαντικότερη εξέλιξη ωστόσο θα ήταν ένα σωστά δομημένο οδικό δίκτυο, μαζί με οδηγούς που μεριμνούν για την ασφάλεια όλων.
Μαζί με τον ήχο χάνεται και ένα στοιχείο του «χαρακτήρα» της.
Τα παραπάνω είναι ζητήματα τα οποία θεωρούμε πως μπορούν να γίνουν αντιληπτά από κάθε άτομο, άσχετα με το μέσο μετακίνησης που διαθέτει. Πάμε όμως και σε κάτι που άπτεται αναμφίβολα του μοτοσυκλετιστικού κοινού, και δεν είναι άλλο από την άρρηκτη σχέση του «χαρακτήρα» της μοτοσυκλέτας με τον ήχο που παράγει ο κινητήρας της. Το άνοιγμα του γκαζιού σε οποιαδήποτε μοτοσυκλέτα συνοδεύεται από το ηχόχρωμα του κινητήρα που σχηματίζει την ταυτότητά της και κατΆ επέκταση, την αίσθηση που βιώνει ο αναβάτης όταν κάθεται στη σέλα. Σε αντίθεση με τα αμάξια, ο κινητήρας της μοτοσυκλέτας βρίσκεται ακριβώς ανάμεσα από τα πόδια του αναβάτη, με αποτέλεσμα να «νιώθει» συνεχώς τη λειτουργία του και ο ήχος είναι ακόμη ένα σημείο «σύνδεσης» με αυτόν. Οι ηλεκτροκινητήρες παρουσιάζουν σαφώς κάποια ιδιαίτερα διασκεδαστικά χαρακτηριστικά στη λειτουργία τους, όπως η άμεση απόδοση της ροπής και η ακαριαία επιτάχυνση. Η απουσία ήχου ωστόσο στερεί ένα πολύ σημαντικό, ταυτοτικό στοιχείο του κινητήρα, δίνοντας έτσι στον αναβάτη την αίσθηση πως η μοτοσυκλέτα θα μπορούσε να έχει βγει από οποιαδήποτε γραμμή παραγωγής, χωρίς να διαθέτει την ιδιαιτερότητα που θα τον κάνει να την ξεχωρίσει.
