Moto Guzzi V65 TT: Το ασχημόπαπο που δεν κατάφερε να γίνει κύκνος

Η Moto Guzzi το 1984 μπήκε στον πόλεμο των trail με δικό της τρόπο.
Κινητήρας V-Twin με χαρακτήρα πιο κοντά στο χώμα παρά στην άσφαλτο.
Σταθερότητα στην άσφαλτο και οδική συμπεριφορά που εξέπληξε.
Στο χώμα είχε όμως πολλές παθογένειες και θέματα αξιοπιστίας στη πορεία.

mototriti Team

Η Moto Guzzi το 1984 μπήκε στον πόλεμο των trail με δικό της τρόπο

Το 1984, η αγορά των trail μοτοσυκλετών βρισκόταν σε πλήρη έκρηξη. Οι Ιάπωνες κυριαρχούσαν με ελαφριές, μονοκύλινδρες κατασκευές, ενώ η BMW Motorrad είχε ήδη ανοίξει τον δρόμο για τα μεγάλα on-off με την BMW R 80 G/S. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η Moto Guzzi αποφάσισε να παίξει το δικό της χαρτί.
Η Moto Guzzi V65 TT (Tutto Terreno) δεν ήταν απλώς μια ακόμα enduro. Ήταν μια προσπάθεια να συνδυαστεί η απλότητα και η πρακτικότητα των μονοκύλινδρων με το κύρος και τη μοναδικότητα ενός δικύλινδρου V κινητήρα. Ένα “τρίτο μονοπάτι”, που όμως αποδείχθηκε δύσκολο να ακολουθηθεί.
 

Κινητήρας V-Twin με χαρακτήρα πιο κοντά στο χώμα παρά στην άσφαλτο

Στην καρδιά της V65 TT βρισκόταν ο κλασικός αερόψυκτος V-Twin 90° των 643 κ.εκ., ένας κινητήρας που ήδη είχε αποδείξει την αξία του στα road μοντέλα της Guzzi. Στην έκδοση TT όμως, ο χαρακτήρας του είχε αλλάξει σημαντικά.
Η απόδοση ήταν πιο γραμμική, πιο ήπια, με λιγότερη “έκρηξη” στις χαμηλές στροφές σε σχέση με την ασφάλτινη V65. Θύμιζε περισσότερο μια δυναμική V50 παρά μια καθαρόαιμη 650, χάνοντας μέρος της επιθετικότητας για χάρη της ελεγχόμενης δύναμης στο χώμα.
Αυτή η επιλογή είχε νόημα: στο off-road περιβάλλον, η ομαλή απόδοση είναι σύμμαχος. Παράλληλα, ο κινητήρας βελτιώθηκε σε αξιοπιστία, με αναβαθμισμένη αντλία λαδιού και διορθωμένο κύκλωμα λίπανσης, λύνοντας προβλήματα που είχαν εμφανιστεί στις πρώτες γενιές.
 

Σταθερότητα στην άσφαλτο και οδική συμπεριφορά που εξέπληξε

Αν υπήρχε ένας τομέας όπου η V65 TT ξεχώριζε πραγματικά, αυτός ήταν η συμπεριφορά στην άσφαλτο. Σε αντίθεση με την “νευρική” συμπεριφορά της απλής V65, η TT παρουσίαζε εντυπωσιακή σταθερότητα.
Ακόμα και σε υψηλές ταχύτητες, κοντά στα 150–160 km/h, η μοτοσυκλέτα παρέμενε σταθερή, χωρίς ταλαντώσεις ή απρόβλεπτες αντιδράσεις. Το χαμηλό κέντρο βάρους έπαιζε καθοριστικό ρόλο, προσφέροντας σιγουριά στον αναβάτη.
Παράλληλα, η ευελιξία της ήταν αξιοσημείωτη για δικύλινδρο μοντέλο. Με γεωμετρία που την έφερνε πιο κοντά σε μονοκύλινδρα 600άρια, μπορούσε να κινηθεί με άνεση στην πόλη και σε επαρχιακούς δρόμους, πλησιάζοντας σε αίσθηση τις πιο ευέλικτες ιαπωνικές προτάσεις.
Η οδηγική εμπειρία της V65 TT είχε μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Δεν ήταν εκρηκτική ούτε σπορ. Αντίθετα, θύμιζε αυτό που οι Ιταλοί περιέγραφαν ως “κινητήρα ψαρόβαρκας”: πάντα παρών, πάντα διαθέσιμος, χωρίς να τρομάζει.
Η δύναμη ερχόταν ομαλά, χωρίς έντονους κραδασμούς, κάνοντας τη μοτοσυκλέτα ιδανική για χαλαρές διαδρομές και ταξίδια. Όμως αυτή η ήπια φύση είχε και το τίμημά της.
Το κιβώτιο ταχυτήτων ήταν αργό και απαιτούσε μεθοδικές αλλαγές, ενώ η αδράνεια του κινητήρα δεν επέτρεπε γρήγορα ανεβάσματα και κατεβάσματα στροφών. Για κάποιον συνηθισμένο σε πιο “ζωντανές” μοτοσυκλέτες, αυτό μπορούσε να γίνει κουραστικό.

Στο χώμα είχε όμως πολλές παθογένειες και θέματα αξιοπιστίας στη πορεία

Παρά την adventure εμφάνιση, η V65 TT δεν ένιωθε το ίδιο άνετα εκτός δρόμου. Εκεί άρχιζαν να φαίνονται οι περιορισμοί της.
Οι αναρτήσεις είχαν περιορισμένη διαδρομή, με το πίσω σύστημα να επηρεάζεται από τον άξονα μετάδοσης, που δεν επέτρεπε μεγάλες γωνίες λειτουργίας. Αυτό οδηγούσε σε πιο “σκληρή” και απότομη συμπεριφορά σε ανώμαλο έδαφος.
Το μπροστινό φρένο, με έναν μόνο δίσκο, δεν ξεχώριζε για την απόδοσή του, ενώ συνολικά η μοτοσυκλέτα δεν είχε την αντοχή και την ευχέρεια που απαιτούσαν οι σκληρές off-road συνθήκες της εποχής.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Moto Guzzi V65 TT δεν ήταν τεχνικό. Ήταν θέμα ταυτότητας.
Από τη μία, υπήρχε η κυριαρχία των ελαφριών ιαπωνικών μονοκύλινδρων, που ήταν πιο οικονομικά και πιο ικανά στο χώμα. Από την άλλη, η BMW R 80 G/S είχε ήδη χτίσει έναν μύθο γύρω από τα μεγάλα adventure, με επιτυχίες σε αγώνες όπως το Dakar.
Η Guzzi βρέθηκε στη μέση. Όχι αρκετά ελαφριά για να ανταγωνιστεί τους Ιάπωνες, ούτε αρκετά “μεγάλη” και εμβληματική για να χτυπήσει τη BMW. Προστέθηκαν και τα γνωστά προβλήματα αξιοπιστίας της εποχής De Tomaso, με ηλεκτρικά θέματα και ανομοιογενή ποιότητα κατασκευής, που έπληξαν την εικόνα της.
Το αποτέλεσμα ήταν μια μοτοσυκλέτα που είχε χαρακτήρα, προσωπικότητα και τεχνικό ενδιαφέρον, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να πείσει το κοινό.
Η Moto Guzzi V65 TT έμεινε στην ιστορία ως μια τολμηρή, διαφορετική προσπάθεια. Ένα “άσχημο παπάκι” που είχε τις βάσεις να γίνει κύκνος, αλλά τελικά χάθηκε μέσα στους συμβιβασμούς της εποχής.