Η δύναμη φτάνει τόσο γλυκά στον πίσω τροχό, που τα ακούσια σπιναρίσματα περιορίζονται στο ελάχιστο. Είναι όμως τόσο μεγάλη, που μόνο ένα μέρος της είναι εκμεταλλεύσιμο. Ολόκληρη, σε καμία περίπτωση. Ίσως στην έρημο. Η αίσθηση είναι πανάλαφρη, τόσο που το πραγματικό βάρος του HP2 σου φαίνεται απίστευτο. Το τιμόνι είναι φαρδύ και σε όρθια θέση το σώμα μπορεί να πλησιάσει πολύ κοντά του. Τα μαρσπιέ είναι τέλεια και η πατέντα του πεντάλ του ποδόφρενου πραγματικά δουλεύει. Να βγάλετε πόδι; Μπα, αφήστε το καλύτερα. Οι κύλινδροι του boxer το απαγορεύουν δια ροπάλου-καρουμπάλου. Ίσως, το πιο ενοχλητικό πράγμα πάνω στο HP2, είναι ο αισθητήρας στο αριστερό κολάρο εισαγωγής! Η ελαστικότητα του κινητήρα είναι απίστευτη, η ροπή τεράστια και το σκορτσάρισμα ανύπαρκτο. Συνδυασμός που σκοτώνει. Παρ' όλ' αυτά, η δύναμη είναι πάντα απολύτως ελεγχόμενη. Είπαμε όμως...όχι όλη. Το ύψος της σέλας είναι τεράστιο (920χιλ.=πρόβλημα!), αλλά κυμαίνεται ανάλογα της ρύθμισης του αμορτισέρ αέρος. Οι αναρτήσεις μπορούν να γίνουν από βούτυρο έως κούτσουρο. Πίσω οι ρυθμίσεις είναι περιορισμένες (αργό-γρήγορο), αλλά μπροστά πλήρεις και δε θα υποκύψουν ποτέ. Τα αμιγώς εντουράδικα Karoo (ειδικά σχεδιασμένα για το HP2) βγαίνουν νικητές, αν και το πίσω θα μπορούσε να είναι λίγο πιο ανθεκτικό. Το έργο του είναι δύσκολο. Τα φρένα είναι ικανοποιητικά. Το μπροστινό χρειάζεται επειγόντως λίγη ακόμη αίσθηση.
Ονειρεύομαι το HP2 να διαγράφει ακλόνητο, παρατεταμένες με τριψήφιο αριθμό χιλιομέτρων και ελεγχόμενη υπερστροφή. Για αυτό είναι φτιαγμένο. Δεν είναι on-off. Είναι enduro
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
