???? ??? ??????????

Μετά τον τερματισμό

Ο αγώνας έχει ολοκληρωθεί κι εγώ είμαι εδώ έχοντας τερματίσει. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω! Σιγά-σιγά γυρνάω στο ξενοδοχείο για να ετοιμάσω το μηχανάκι μου για να φορτωθεί και να πάρει τον δρόμο της επιστροφής, να τακτοποιήσω τα πράγματα στο κουτί μου, τα ρούχα μου στην βαλίτσα. Το πάρτι της λήξης του αγώνα θα γίνει στις 8.00 στο ξενοδοχείο καθώς και η βράβευση των νικητών. Είμαι τρίτη στην κατηγορία των γυναικών και θα ανέβω στο βάθρο!

Μεταφέρω την μοτοσικλέτα μου, το κουτί μου και τους δεύτερους τροχούς στην ομάδα που θα τα μεταφέρει στο Μιλάνο και από εκεί στην Αθήνα. Στις 8.00 είμαι στο ξενοδοχείο. Όλος ο κόσμος είναι μαζεμένος εκεί σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα και τα πρόσωπα όλων γεμάτα χαμόγελα ικανοποίησης. Πρώτα γίνεται η βράβευση της κατηγορίας pro για τα αυτοκίνητα και τις μοτοσυκλέτες κι έπειτα για την κατηγορία amateur. Ο φίλος μου Martin Fontyn από το Βέλγιο παίρνει διάκριση για την νίκη του σαν αναβάτης άνω τον πενήντα χρόνων και έρχεται και η σειρά των γυναικών. Ξεκινάει από την πρώτη, την δεύτερη και έπειτα είμαι εγώ. Δύο γερμανίδες είναι πριν από εμένα, όχι πιο γρήγορες αλλά πιθανότατα με λιγότερες ποινές.

Δεν κατάφερα τελικά κάτι καλύτερο, αλλά είμαι πάρα πολύ χαρούμενη και βαθιά συγκινημένη ακούγοντας το όνομα μου και το όνομα της χώρας μου και ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που μου συμβαίνει. Ήρθα εδώ στην μακρινή Αφρική μην έχοντας συνειδητοποιήσει τι επρόκειτο να κάνω και παρά τις όποιες δυσκολίες με το μηχανάκι μου, το roadbook , με εμένα την ίδια τα κατάφερα. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μέρα. Είχα χάσει τον ύπνο μου σκεπτόμενη αυτό που επρόκειτο να γίνει.

Ακολουθεί το πάρτι που δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο. Έχει δυνατή μουσική. Εγώ κυκλοφορώ αγκαλιά με το κύπελλο μου, ενώ πολλοί με σταματούν για να μου δώσουν συγχαρητήρια και μερικοί να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μου. Είναι πάρα πολύ όμορφα! Είναι όλοι σαφώς ικανοποιημένοι που τα κατάφεραν, συζητούν μεταξύ τους ανταλλάσσουν email, τηλέφωνα, είναι μια πραγματική γιορτή! Δεν αργώ να πάω για ύπνο μιας και την επομένη έχουμε να κάνουμε μια διαδρομή 400 περίπου χλμ από την Douz στην Τύνιδα από όπου και θα πετάξω την Κυριακή μέσω Ρώμης με προορισμό την Αθήνα.

Μοιραζόμαστε το ταξί με τους υπόλοιπους της ομάδας και έναν φίλο τους αναβάτη από την Γερμανία. Δίνουμε 40 ευρω ο καθένας μας για να φτάσουμε στην Τύνιδα. Η διαδρομή μου φαίνεται ατελείωτη, κάνουμε δυο στάσεις και έχοντας ξεκινήσει στις 11.30 το πρωί φτάνουμε αργά το βράδυ κατά τις 9.00 στην Τύνιδα. Βγαίνουμε μια βόλτα στο κέντρο για φαγητό με 3 αναβάτες από την Εσθονία που τυχαίνει μένουν κι αυτοί στο ίδιο ξενοδοχείο με εμάς.

Την επόμενη το πρωί στις 11.30 πετάω με το ίδιο αεροπλάνο με τον Guillaume για Ρώμη. Έχω αγωνία για τα πράγματα φοβούμενη ότι θα έχω υπέρβαρο και οι φόβοι μου δικαιώνονται. Αναγκάζομαι να χωρίσω τα πράγματα μου και να τα μοιράσω σε δύο βαλίτσες . Φτάνω στο αεροδρόμιο της Ρώμης όπου θα πρέπει να περιμένω για περίπου 9 ώρες την ανταπόκριση μου για Αθήνα. Οι ώρες περνάνε πολύ δύσκολα, το αεροπλάνο φτάνει με καθυστέρηση και φτάνω στην Αθήνα αργά το βράδυ. Εκεί με περιμένει ο Θάνος και μερικοί φίλοι μου με πανό και σημαίες να με υποδεχτούν.

Όλα αυτά για μένα! Αισθάνομαι πολύ χαρούμενη! Η δεύτερη βαλίτσα μου δεν φτάνει ποτέ κι έτσι όλοι μαζί παίρνουμε τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Εκεί θα τους διηγηθώ με πολλές λεπτομερείς όσα έζησα σε αυτό το μοναδικό ταξίδι. Είναι απίθανο το όνειρο που έζησα. Αλλά δεν είναι όνειρο, είναι πραγματικότητα. Είναι ίσως ένα όνειρο ζωής που κατάφερα να πραγματοποιήσω!

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από καρδιάς, τους ανθρώπους με βοήθησαν και συνεχίζουν να στηρίζουν στην προσπάθεια μου. Αν δεν ήταν κοντά μου δεν θα κατάφερνα ποτέ να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Να συμμετέχω στο Tuareg Rally 2013.

Ο Guillaume Martens και η ομάδα του.

Ο Χρήστος Τασούλης που μαζί με τον Χρήστο Κυριακίδη μου πρόσφεραν την δυνατότητα να συμμετέχω με τη δική μου μοτοσυκλέτα στον αγώνα.

Ο Παύλος Κασίμης που με φροντίδα και επιμέλεια ασχολήθηκε με την μοτοσυκλέτα μου και την προετοίμασε για τον αγώνα.

Ο Αντώνης και ο Γιώργος από το K-Shock που έκαναν service στις αναρτήσεις της μοτοσικλέτας μου.

Ο Γιώργος από το Tyre Shop που σε συνεργασία με την Michelin μου πρόσφεραν ελαστικά και μους για να μπορέσω να τρέξω στον αγώνα.

Η Μαρία και ο Μελέτης της ΜΑΚΑΝ που μου συμπαραστάθηκαν από την πρώτη στιγμή ο καθένας με τον τρόπο του.

Οι καλοί μου φίλοι και πολλοί ακόμα που με σκέφτονται και μου δίνουν κουράγιο, δύναμη και θέληση να συνεχίσω.

και φυσικά ο Θάνος και οι 4 κόρες μου που με ανέχονται και με στηρίζουν σε ότι τρέλα δοκιμάζω.