Ποιο είναι το όριο της επικίνδυνης οδήγησης στον δρόμο;

Η επικίνδυνη οδήγηση δεν αρχίζει πάντα όταν ξεπερνάς το όριο ταχύτητας.
Όταν οδηγείς στο όριο, δεν αφήνεις χώρο για το λάθος.
Ο νόμος καθορίζει τις παραβάσεις, αλλά όχι κάθε επικίνδυνη συμπεριφορά.
Πότε η οδηγική απόλαυση μετατρέπεται σε επικίνδυνη επίδειξη;
Η επικίνδυνη οδήγηση δεν αρχίζει πάντα όταν ξεπερνάς το όριο ταχύτητας
Πότε ένας αναβάτης περνά από τη γρήγορη οδήγηση στην επικίνδυνη οδήγηση; Όταν ξεπερνά το όριο ταχύτητας, όταν παίρνει μια στροφή με μεγάλη κλίση ή όταν επιχειρεί μια οριακή προσπέραση; Η απάντηση δεν βρίσκεται αποκλειστικά στο ταχύμετρο. Βρίσκεται κυρίως στο πόσο περιθώριο αφήνουμε για το απρόβλεπτο.
Μπορεί κάποιος να κινείται με 70 χλμ./ώρα σε δρόμο με όριο 90 και να οδηγεί επικίνδυνα. Αρκεί να μην έχει ορατότητα, να βρίσκεται κολλημένος πίσω από ένα αυτοκίνητο ή να μην μπορεί να σταματήσει μπροστά σε ένα ξαφνικό εμπόδιο. Αντίστοιχα, η υπέρβαση του ορίου ταχύτητας αποτελεί παράβαση, ακόμη κι όταν ο αναβάτης πιστεύει ότι ελέγχει απόλυτα τη μοτοσυκλέτα του.
Το πρόβλημα είναι ότι συχνά μπερδεύουμε την οδηγική ικανότητα με την ασφάλεια. Ένας έμπειρος αναβάτης μπορεί να διαθέτει καλύτερη τεχνική, όμως δεν μπορεί να προβλέψει κάθε αυτοκίνητο που θα παραβιάσει την προτεραιότητα ή κάθε αλλαγή στην πρόσφυση του οδοστρώματος.
Όπως έχουμε αναλύσει και στο άρθρο για το πώς η εμπειρία μπορεί να μας κάνει να υποτιμήσουμε τον κίνδυνο, η εξοικείωση με τη μοτοσυκλέτα και τις καθημερινές διαδρομές μπορεί να δημιουργήσει μια παραπλανητική αίσθηση ελέγχου.
Η εμπειρία μάς βοηθά να αντιμετωπίσουμε έναν κίνδυνο. Δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος παύει να υπάρχει.
Πατήσαμε τα 30 και γιορτάζουμε! – Σας κάνουμε δώρο ένα Honda NX500 E-Clutch
Πατήστε εδώ για να μπείτε στην κλήρωση!
Όταν οδηγείς στο όριο, δεν αφήνεις χώρο για το λάθος
Ένας επαρχιακός δρόμος με συνεχόμενες στροφές μπορεί να προσφέρει τεράστια οδηγική απόλαυση. Εκεί όμως βρίσκεται και μία από τις μεγαλύτερες παγίδες: να αρχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τον δημόσιο δρόμο σαν πίστα.
Ο αναβάτης επιλέγει γραμμές, φρενάρει ολοένα και πιο αργά και επιταχύνει νωρίτερα στην έξοδο. Όσο όλα πηγαίνουν σύμφωνα με τον σχεδιασμό του, αισθάνεται ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο. Τι γίνεται όμως αν στην επόμενη στροφή υπάρχει χαλίκι, ένα σταματημένο αυτοκίνητο ή κάποιος που έχει περάσει στο αντίθετο ρεύμα;
Το πραγματικό όριο δεν είναι εκεί που τελειώνουν οι δυνατότητες της μοτοσυκλέτας. Είναι εκεί που τελειώνουν τα περιθώρια αντίδρασης του αναβάτη.
Ακόμη και τα καλύτερα φρένα δεν μπορούν να ανατρέψουν τους νόμους της φυσικής. Μάλιστα, έρευνα που παρουσιάσαμε στο Moto Τρίτη έδειξε ότι ένας στους δύο αναβάτες υπολογίζει λανθασμένα την απόσταση φρεναρίσματος.
Αυτό σημαίνει ότι αρκετοί αναβάτες μπορεί να πιστεύουν πως διαθέτουν μεγαλύτερο περιθώριο ασφάλειας από αυτό που πραγματικά έχουν. Και όταν προκύψει μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η διαφορά ανάμεσα στην εκτίμηση και στην πραγματικότητα μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
Ο νόμος καθορίζει τις παραβάσεις, αλλά όχι κάθε επικίνδυνη συμπεριφορά
Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας ορίζει συγκεκριμένους κανόνες για την ταχύτητα, τις προσπεράσεις, τις αποστάσεις ασφαλείας και τη συμπεριφορά των οδηγών. Παράλληλα, το άρθρο 290Α του Ποινικού Κώδικα προβλέπει την επικίνδυνη οδήγηση ως ποινικό αδίκημα όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οτιδήποτε δεν αντιμετωπίζεται ως ποινικό αδίκημα είναι αυτομάτως ασφαλές. Το νομικό όριο και το πραγματικό όριο κινδύνου δεν ταυτίζονται πάντοτε.
Ας πάρουμε δύο αναβάτες που κινούνται με την ίδια ταχύτητα. Ο πρώτος διατηρεί απόσταση ασφαλείας, παρακολουθεί την κυκλοφορία και προσαρμόζει την ταχύτητά του στις συνθήκες. Ο δεύτερος ακολουθεί κολλημένος στο προπορευόμενο αυτοκίνητο, αλλάζει συνεχώς λωρίδες και φρενάρει την τελευταία στιγμή.
Η ταχύτητα είναι ίδια. Ο κίνδυνος που δημιουργούν όμως είναι εντελώς διαφορετικός.
Ακόμη και το περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά μας. Σε έρευνα για το πώς οι μεγαλύτερες λωρίδες επηρεάζουν τους μοτοσυκλετιστές, διαπιστώθηκε ότι ο περισσότερος διαθέσιμος χώρος μπορεί να συνδέεται με υψηλότερες ταχύτητες και περισσότερους ριψοκίνδυνους ελιγμούς.
Το γεγονός ότι ένας δρόμος φαίνεται άνετος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και ασφαλής για γρήγορη οδήγηση.
Πότε η οδηγική απόλαυση μετατρέπεται σε επικίνδυνη επίδειξη;
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην απόλαυση της μοτοσυκλέτας και στην ανάγκη να αποδείξουμε κάτι. Να ακολουθήσουμε έναν φίλο που πηγαίνει γρηγορότερα, να κάνουμε μια προσπέραση επειδή δεν θέλουμε να περιμένουμε ή να μπούμε σε μια στροφή πιο γρήγορα απ' όσο επιτρέπουν οι συνθήκες.
Εδώ παίζει καθοριστικό ρόλο η ψυχολογία του αναβάτη. Ο θυμός, η βιασύνη, η υπερβολική αυτοπεποίθηση και η ανάγκη επίδειξης μπορούν να επηρεάσουν την κρίση μας περισσότερο από όσο αντιλαμβανόμαστε.
Το πιο ύπουλο στοιχείο είναι η συνήθεια. Όταν πραγματοποιούμε επανειλημμένα έναν επικίνδυνο ελιγμό χωρίς συνέπειες, αρχίζουμε να θεωρούμε ότι είναι ασφαλής. Στην πραγματικότητα, απλώς δεν έχει συμβεί ακόμη κάτι που να μας αναγκάσει να αναθεωρήσουμε.
Δεν χρειάζεται να οδηγούμε συνεχώς αργά για να απολαμβάνουμε τη μοτοσυκλέτα. Χρειάζεται όμως να καταλαβαίνουμε ότι ο δημόσιος δρόμος δεν είναι χώρος για να δοκιμάζουμε τα προσωπικά μας όρια.
Η γρήγορη οδήγηση σε ελεγχόμενο περιβάλλον, όπως μια πίστα, επιτρέπει στον αναβάτη να εξερευνήσει τις δυνατότητές του με διαφορετικές προϋποθέσεις ασφάλειας. Στον δημόσιο δρόμο υπάρχουν άλλοι άνθρωποι, απρόβλεπτες συνθήκες και συνέπειες που δεν περιορίζονται στον ίδιο.
Τελικά, το όριο της επικίνδυνης οδήγησης βρίσκεται εκεί όπου η δική μας απόλαυση αρχίζει να εξαρτάται από την τύχη και τις αντιδράσεις των άλλων.
Γιατί καλός αναβάτης δεν είναι μόνο εκείνος που ξέρει να φτάνει κοντά στο όριο. Είναι κυρίως εκείνος που ξέρει πότε πρέπει να μείνει μακριά από αυτό.
Τα δώρα δεν σταματάνε εδώ συνεχίζουμε με 2 μοτοσυκλέτες της ASUS:
Ένα ASUS CROSS X 125 & ένα ASUS ADV 125
