Πώς γίνεται το αδιανόητο μποτιλιάρισμα να έχει γίνει αποδεκτό;
Κατά πόσο μπορεί να θεωρείται φυσιολογική μια καθημερινότητα όπου η μετακίνηση μετατρέπεται σε δοκιμασία αντοχής; Κατά πόσο είναι βιώσιμο ένα σύστημα όπου ο χρόνος στον δρόμο ξεπερνά τον χρόνο στον προορισμό; Η κυκλοφορία έχει ξεπεράσει τα όρια λειτουργικότητας.
Το κάνουν ακόμα χειρότερο με διόδια και παράλογα όρια ταχύτητας.
Χρειάζονται κίνητρα για να μεταβεί περισσότερος κόσμος στους δύο τροχούς.
Κάθε σπίτι έχει 2-3 οχήματα και οι δρόμοι είναι ίδιοι.
Ό,τι ώρα και να βγεις, θα είναι όλοι «κολλημένοι»
Το κάνουν ακόμα χειρότερο με διόδια και παράλογα όρια ταχύτητας
Η πρόσφατη αναθεώρηση του ΚΟΚ κινείται, σε θεωρητικό επίπεδο, προς μια σωστή κατεύθυνση, ειδικά όσον αφορά τα όρια των 30 χλμ/ώρα μέσα στον αστικό ιστό, όπου η οδική ασφάλεια αποτελεί προτεραιότητα. Ωστόσο, η οριζόντια εφαρμογή και η αυστηροποίηση σε βασικούς άξονες με όριο 50 χλμ/ώρα φαίνεται να επιβαρύνει ακόμη περισσότερο μια ήδη κορεσμένη κυκλοφορία. Σε ένα περιβάλλον όπου τα οχήματα κινούνται ούτως ή άλλως την περισσότερη ώρα με ρυθμούς… βηματισμού, η επιπλέον πίεση μόλις «ανοίξει» ο δρόμος δεν οδηγεί σε καλύτερη ροή, αλλά εντείνει τη συμφόρηση. Την ίδια στιγμή, η εγκατάσταση καμερών ελέγχου αποτελεί θετική εξέλιξη για την οδική ασφάλεια, όμως επαναφέρει ένα γνώριμο μοτίβο: έμφαση στην υποχρέωση, χωρίς αντίστοιχη διασφάλιση του δικαιώματος. Όπως και στην περίπτωση της ποιότητας των δρόμων —με λακκούβες, κακοτεχνίες και ελλιπή συντήρηση— ο οδηγός καλείται να ανταποκριθεί σε ευρωπαϊκές απαιτήσεις, σε ένα περιβάλλον που συχνά θυμίζει τριτοκοσμικές παροχές. Παράλληλα, αντί να ενισχύονται οι εναλλακτικές διαδρομές που λειτουργούν αποσυμφορητικά, παρατηρείται η τάση ένταξης ακόμη και παραδρόμων εθνικών οδών σε καθεστώς διοδίων. Μια τέτοια προσέγγιση δεν ανακουφίζει το δίκτυο — αντιθέτως, κινδυνεύει να μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερο φόρτο στο ήδη επιβαρυμένο αστικό οδικό περιβάλλον.
Χρειάζονται κίνητρα για να μεταβεί περισσότερος κόσμος στους δύο τροχούς
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η μοτοσυκλέτα αναδεικνύεται ως η πιο πρακτική λύση. Η ευελιξία της επιτρέπει την παράκαμψη της κίνησης και μειώνει σημαντικά τον χρόνο μετακίνησης. Για πολλούς, δεν αποτελεί πλέον επιλογή ευκολίας, αλλά αναγκαστική προσαρμογή.
Ωστόσο, ακόμα και αυτή η “διέξοδος” αρχίζει να φτάνει στα όριά της. Η αυξημένη παρουσία οχημάτων στους δρόμους δημιουργεί νέες συνθήκες, όπου η διήθηση ανάμεσα στα αυτοκίνητα γίνεται πιο δύσκολη και πιο επικίνδυνη, σε ένα απρόβλεπτο και χαοτικό περιβάλλον.
Παράλληλα, η έλλειψη υποδομών –όπως ειδικές λωρίδες ή σχεδιασμός που να λαμβάνει υπόψη τα δίκυκλα– σημαίνει ότι οι αναβάτες λειτουργούν μέσα σε ένα σύστημα που προσπαθούν να συνυπάρξουν, επιβαρύνοντας την κυκλοφορία και παραμένοντας σε αυξημένο κίνδυνο.
Το αποτέλεσμα είναι παράδοξο: ακόμη και το πιο ευέλικτο μέσο μετακίνησης αρχίζει να επηρεάζεται από την ίδια συμφόρηση που υποτίθεται ότι αποφεύγει, ενώ τα κίνητρα από το κράτος για την αξιοποίηση της μοτοσυκλέτας σαν λύση στο κυκλοφοριακό είναι μηδενικά.
Κάθε σπίτι έχει 2-3 οχήματα και οι δρόμοι είναι ίδιοι
Η αύξηση της κυκλοφορίας δεν είναι ξαφνικό φαινόμενο. Παρόλα αυτά, η προσαρμογή των υποδομών δεν φαίνεται να ακολουθεί τον ίδιο ρυθμό. Οι δρόμοι παραμένουν ουσιαστικά ίδιοι, ενώ ο αριθμός των οχημάτων αυξάνεται σταθερά.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα που λειτουργεί διαρκώς στα όριά του. Μικρές διαταραχές –ένα ατύχημα, ένα έργο, μια κακή ρύθμιση φωτεινού σηματοδότη– αρκούν για να προκαλέσουν ακραίες αλυσιδωτές καθυστερήσεις.
Η διαχείριση της κυκλοφορίας βασίζεται συχνά σε παρωχημένες λογικές, χωρίς αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών ή δυναμικών λύσεων. Δεν πρόκειται για τεχνική αδυναμία, αλλά για ζήτημα προτεραιοτήτων. Όταν η καθημερινότητα των πολιτών επηρεάζεται σε τέτοιο βαθμό, η απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων δεν περνά απαρατήρητη. Αντιθέτως, ενισχύει την αίσθηση ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται περισσότερο ως δεδομένο παρά ως κάτι που πρέπει να λυθεί.
Ό,τι ώρα και να βγεις, θα είναι όλοι «κολλημένοι»
Κατά πόσο μπορεί να θεωρείται φυσιολογική μια καθημερινότητα όπου η μετακίνηση μετατρέπεται σε δοκιμασία αντοχής;
Κατά πόσο είναι βιώσιμο ένα σύστημα όπου ο χρόνος στον δρόμο ξεπερνά τον χρόνο στον προορισμό;
Η κυκλοφορία έχει ξεπεράσει τα όρια λειτουργικότητας. Η μοτοσυκλέτα από επιλογή έγινε ανάγκη. Οι δρόμοι δεν αντέχουν άλλους οδηγούς.
Η “ώρα αιχμής” είναι πλέον… όλη μέρα.
Μέχρι πριν λίγα χρόνια, η έννοια της “ώρας αιχμής” είχε συγκεκριμένα χρονικά όρια. Πλέον, όμως, η εικόνα στους δρόμους δείχνει κάτι διαφορετικό: η συμφόρηση δεν είναι εξαίρεση, αλλά κανόνας. Από νωρίς το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα, βασικοί οδικοί άξονες λειτουργούν στα όριά τους – ή και πέρα από αυτά.
Η αυξημένη χρήση αυτοκινήτου και η έλλειψη κρατικής υποστήριξης στη μετάβαση στους δύο τροχούς σε συνδυασμό με την περιορισμένη αναβάθμιση των υποδομών, δημιουργεί ένα μόνιμο μποτιλιάρισμα. Ακόμα και μικρές αποστάσεις απαιτούν δυσανάλογο χρόνο, ενώ η αβεβαιότητα για τη διάρκεια της διαδρομής γίνεται μέρος της καθημερινότητας.
