Η μοτοσυκλέτα δεν άλλαξε, ο δρόμος δεν άλλαξε – Μήπως άλλαξες εσύ;
Η μοτοσυκλέτα δεν άλλαξε, ο δρόμος δεν άλλαξε – Μήπως άλλαξες εσύ;
Σφιγμένα χέρια και ώμοι: Το σώμα προειδοποιεί πριν καταλάβεις ότι κουράστηκες.
Η ιδιοδεκτικότητα σου λέει πού βρίσκονται χέρια και πόδια χωρίς να τα κοιτάξεις.
Παλμοί, δίψα και αναπνοή δείχνουν ότι δεν οδηγείς πλέον όπως όταν ξεκίνησες.
Η μεγαλύτερη μεταβλητή στον δρόμο δεν είναι πάντα η μοτοσυκλέτα αλλά ο αναβάτης.
Σφιγμένα χέρια και ώμοι: Το σώμα προειδοποιεί πριν καταλάβεις ότι κουράστηκες
Όταν οδηγούμε μοτοσυκλέτα έχουμε μάθει να «διαβάζουμε» δύο πράγματα. Τον δρόμο και τη μοτοσυκλέτα. Κοιτάμε την άσφαλτο, την επόμενη στροφή, τα αυτοκίνητα γύρω μας. Ταυτόχρονα αισθανόμαστε τι γίνεται κάτω από τους τροχούς, πώς αντιδρούν οι αναρτήσεις, πόσο πρόσφυση έχουμε και τι μας λέει το τιμόνι.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη πηγή πληροφοριών που πολύ συχνά αγνοούμε: το ίδιο μας το σώμα.
Τα χέρια αρχίζουν να σφίγγουν περισσότερο το τιμόνι. Οι ώμοι γίνονται άκαμπτοι. Τα πόδια αλλάζουν θέση στα μαρσπιέ. Η αναπνοή γίνεται διαφορετική. Διψάμε, ζεσταινόμαστε ή χρειάζεται πλέον περισσότερη προσπάθεια για κάτι που μία ώρα πριν γινόταν αυτόματα.
Το πρόβλημα είναι ότι συνήθως αναγνωρίζουμε την κόπωση όταν πλέον είναι εμφανής. Το σώμα όμως μπορεί να έχει αρχίσει να μας προειδοποιεί πολύ νωρίτερα.
Πατήσαμε τα 30 και γιορτάζουμε! – Σας κάνουμε δώρο ένα Honda NX500 E-Clutch
Πατήστε εδώ για να μπείτε στην κλήρωση!
Η ιδιοδεκτικότητα σου λέει πού βρίσκονται χέρια και πόδια χωρίς να τα κοιτάξεις
Ένας από τους μηχανισμούς πίσω από αυτή τη σχέση σώματος και οδήγησης είναι η ιδιοδεκτικότητα (proprioception).
Με απλά λόγια, είναι η ικανότητά μας να αντιλαμβανόμαστε τη θέση και την κίνηση του σώματός μας χωρίς να χρειάζεται να το κοιτάμε. Πληροφορίες από μύες, τένοντες, αρθρώσεις και άλλους αισθητικούς μηχανισμούς επεξεργάζονται από το νευρικό σύστημα και μας βοηθούν να ελέγχουμε τις κινήσεις μας.
Πάνω στη μοτοσυκλέτα συμβαίνει συνεχώς. Δεν χρειάζεται να κοιτάξεις το αριστερό σου πόδι για να βρεις τον λεβιέ ταχυτήτων. Ξέρεις πόσο λυγισμένος είναι ο αγκώνας σου και μετακινείς τον κορμό σου χωρίς να παρακολουθείς οπτικά κάθε κίνηση.
Με την εμπειρία, πολλές από αυτές τις διαδικασίες αυτοματοποιούνται. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ένας έμπειρος αναβάτης δεν χρειάζεται να σκέφτεται συνειδητά κάθε μικρή κίνηση.
Παλμοί, δίψα και αναπνοή δείχνουν ότι δεν οδηγείς πλέον όπως όταν ξεκίνησες
Υπάρχει όμως και η ενδοδεκτικότητα (interoception). Αυτή αφορά την αντίληψη των σημάτων που προέρχονται από την εσωτερική κατάσταση του οργανισμού.
Οι παλμοί της καρδιάς, η αναπνοή, η θερμοκρασία, η πείνα, η δίψα και γενικότερα οι αλλαγές της φυσιολογικής μας κατάστασης αποτελούν πληροφορίες που το νευρικό σύστημα δέχεται και επεξεργάζεται. Το ότι τις δέχεται όμως δεν σημαίνει απαραίτητα ότι εμείς τις αντιλαμβανόμαστε συνειδητά.
Εδώ βρίσκεται ένα σημαντικό κομμάτι της οδήγησης.
Μπορεί μετά από δύο ώρες να συνεχίζεις να χειρίζεσαι κανονικά τη μοτοσυκλέτα, αλλά να μην είσαι πλέον ο ίδιος αναβάτης που ξεκίνησε το ταξίδι. Μπορεί να κρατάς δυνατότερα το τιμόνι, να κινείσαι λιγότερο φυσικά πάνω στη σέλα ή να χρειάζεσαι μεγαλύτερη συγκέντρωση για κινήσεις που πριν γίνονταν χωρίς σκέψη.
Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι δεν μπορείς να συνεχίσεις. Σημαίνει όμως ότι κάτι έχει αλλάξει και πρέπει να το υπολογίσεις.
Η μεγαλύτερη μεταβλητή στον δρόμο δεν είναι πάντα η μοτοσυκλέτα αλλά ο αναβάτης
Μία από τις μεγαλύτερες παγίδες είναι να θεωρούμε τις ικανότητές μας σταθερές.
Δεν είσαι ακριβώς ο ίδιος αναβάτης μετά από έναν καλό ύπνο και μετά από μια δύσκολη ημέρα στη δουλειά. Δεν έχεις απαραίτητα την ίδια συγκέντρωση στην αρχή ενός ταξιδιού και έπειτα από εκατοντάδες χιλιόμετρα. Ακόμη και η διάθεση να «φτάσουμε επιτέλους» στον προορισμό μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο οδηγούμε.
Γι' αυτό η γνώση των ορίων μας δεν αφορά μόνο το «μέχρι πού μπορώ να φτάσω». Αφορά κυρίως την ικανότητα να καταλαβαίνουμε πότε μπορούμε λιγότερο από ό,τι συνήθως.
Και υπάρχει μια κρίσιμη διαφορά: το να αισθάνεσαι κάτι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το ερμηνεύεις σωστά. Το ζητούμενο δεν είναι να αντιμετωπίζουμε κάθε σωματική αίσθηση ως συναγερμό, αλλά να τη χρησιμοποιούμε ως μία ακόμη πληροφορία.
Η μοτοσυκλέτα επικοινωνεί μαζί μας μέσα από το τιμόνι, τα ελαστικά και τις αναρτήσεις. Ο δρόμος μέσα από αυτά που βλέπουμε και ακούμε. Το σώμα κάνει ακριβώς το ίδιο.
Και πολλές φορές, το πρώτο περιθώριο ασφαλείας ξεκινά τη στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι εμείς έχουμε αλλάξει πριν αλλάξει οτιδήποτε γύρω μας.
Τα δώρα δεν σταματάνε εδώ συνεχίζουμε με 2 μοτοσυκλέτες της ASUS:
Ένα ASUS CROSS X 125 & ένα ASUS ADV 125
Πατήστε εδώ για να μπείτε στην κλήρωση!
