Θελήσαμε να σας δείξουμε με παρασταστικό τρόπο, έναν από τους λόγους για τους οποίους το πρωτάθλημα MotoGP έχει χάσει αρκετό από το ενδιαφέρον του. Δείτε πόσο ίδια φαίνονται τα βάθρα της σεζόν του 2012.
Ένα πρωτάθλημα, μια σεζόν, 18 αγώνες, 18 σχεδόν πανομοιότυπα βάθρα, δείχνουν με τον καλύτερο τρόπο την έλλειψη ανταγωνισμού που μαστίζει το MotoGP. Οι στατιστικές είναι αμείλικτες, και δείχνουν πως το 2012, μόλις τρεις αναβάτες κατάφεραν να ανέβουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου! Οι 18 πρώτες θέσεις μοιράστηκαν στους Dani Pedrosa (7), Jorge Lorenzo (6), και Casey Stoner (5), ενώ κανείς άλλος αναβάτης δεν κατάφερε να σπάσει το "καρτέλ" των τριών αυτών αναβατών. Πρόκειται φυσικά για τα μεγαλύτερα ταλέντα του χώρου, που καβάλα στις εργοστασιακές μοτοσικλέτες των δύο κορυφαίων εργοστασίων που έχουν απομείνει στο πρωτάθλημα, δεν άφησαν καμία ελπίδα για διάκριση στους υπόλοιπους αγωνιζόμενους. Και αν δεν έβγαιναν πρώτοι, δεύτεροι ή τρίτοι, συνήθως αυτό ήταν επειδή είχαν κάποια πτώση, ή ήταν τραυματίες.
Ας περάσουμε στη δεύτερη θέση του βάθρου. Και αυτή αποτελεί κτήμα των τριών αναβατών που προαναφέραμε, αν και εδώ καταφέρνουν να "παρεισφρήσουν" τρεις μόνο φορές, δύο διαφορετικοί πιλότοι. Δυο φορές ο Valentino Rossi, και μία ο Nakasuga της Yamaha.
Η τρίτη θέση του βάθρου είναι σχετικά πιο... εύκολη για τους υπόλοιπους, αν και ούτε εκεί έχουμε μεγάλες εκπλήξεις. Δέκα φορές στους 18 αγώνες κατετάγη τρίτος κάποιος αναβάτης πέρα από τους 3 πρώτους. Όχι ότι οι υπόλοιποι που είδαν την τρίτη θέση ήταν πολλοί. Τρεις ήταν. Dovizioso, Bautista και Crutchlow. Έκπληξη... από τους 3 πρώτους αναβάτες, μόνο ο Lorenzo δεν βγήκε ποτέ τρίτος. Σημειώστε πως Dovi, Bautista και Crutchlow οδηγούν μοτοσικλέτες των περιφερειακών ομάδων της Honda και της Yamaha.
Εξετάζοντας τις παραπάνω στατιστικές, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε την απόλυτη επικράτηση της Honda και της Yamaha (τι πρωτάθλημα όμως να κάνεις με μόνο 2 ανταγωνιστικούς κατασκευαστές), και την απειροελάχιστη πιθανότητα εκπλήξεων, που κάνει το MotoGP να δείχνει πολλές φορές από προβλέψιμο έως και βαρετό. Για τις αδύναμες CRT δεν θα μιλήσουμε, αφού εκείνες δεν κατάφεραν να μας πείσουν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, πως μπορούν να ζωντανέψουν το θεσμό. Μακάρι το 2013 να έχουμε μια πιο αξιόμαχη Ducati, για να δούμε περισσότερες μάχες, και πιο πολλούς αναβάτες να διεκδικούν μια θέση στο βάθρο. Παρόλα αυτά, δεν είμαστε ιδιαίτερα αισιόδοξοι.