Θα προτιμούσες να φτιάχνανε τις μοτοσυκλέτες όπως πριν 20 χρόνια;

«Δεν φτιάχνονται πια έτσι»

 

Συνήθως ακολουθούν ιστορίες για κινητήρες που άντεξαν χιλιάδες χιλιόμετρα, για μοτοσυκλέτες χωρίς ηλεκτρονικά, χωρίς αισθητήρες και χωρίς καμία διάθεση να σε προστατέψουν από τα λάθη σου. Μοτοσυκλέτες που τα «σκάνε» με τη μία και θέλουν «χέρια». Για πολλούς, οι παλιές μοτοσυκλέτες είχαν περισσότερο χαρακτήρα. Είχαν πιο άμεση απόκριση, πιο ωμό ήχο, περισσότερους κραδασμούς και μια αίσθηση μηχανικής σύνδεσης που σήμερα δείχνει να χάνεται πίσω από καλώδια, οθόνες TFT, μονάδες ελέγχου και καταλύτες.

 

Υπάρχει επίσης η άποψη ότι τότε οι κινητήρες σχεδιάζονταν με διαφορετική φιλοσοφία. Χωρίς τις αυστηρές προδιαγραφές ρύπων, χωρίς περιορισμούς στον θόρυβο και χωρίς το άγχος των εκπομπών CO2. Η προτεραιότητα ήταν η αίσθηση και οι επιδόσεις, όχι οι μετρήσεις στο εργαστήριο.

Το πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά υπάρχουν πλέον μόνο ως αναμνήσεις ή ως μεταχειρισμένα 20 και 30 ετών. Γιατί αν ήθελες π.χ. ένα καινούριο, «αγριεμένο» supersport του 2003, απλώς δεν υπάρχει πουθενά να το αγοράσεις. Και εδώ γεννιέται το πραγματικό ερώτημα.

Αν η ίδια εκείνη μοτοσυκλέτα έβγαινε ξανά σήμερα ολοκαίνουργια όπως τότε, με μηδέν χιλιόμετρα στο κοντέρ, θα την προτιμούσες από ένα σύγχρονο μοντέλο;

Από την άλλη πλευρά της συζήτησης υπάρχουν όσοι πιστεύουν ότι ζούμε στην καλύτερη εποχή για να είσαι μοτοσυκλετιστής, με αρκετά επιχειρήματα.

Σήμερα μπορείς να αγοράσεις μια μοτοσυκλέτα 180 ή και 200 ίππων που διαθέτει traction control, cornering ABS, wheelie control, riding modes, launch control και ηλεκτρονικές αναρτήσεις. Συστήματα που πριν από μερικά χρόνια υπήρχαν μόνο στους αγώνες. Το αποτέλεσμα είναι ότι μοτοσυκλέτες με αδιανόητες επιδόσεις έγιναν πιο προσιτές στον μέσο αναβάτη. Ένα σημερινό χιλιάρι supersport συγχωρεί λάθη του μέσου αναβάτη, ένα παλιό ήθελε εμπειρία και το «τιμόνιαζαν» λιγότεροι.

Πολλοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι τα ηλεκτρονικά δεν αφαιρούν χαρακτήρα, αλλά σου επιτρέπουν να εκμεταλλευτείς περισσότερο τις δυνατότητες της μοτοσυκλέτας χωρίς να χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας οδηγός. Κάποτε για να πας γρήγορα έπρεπε να είσαι πραγματικά πολύ καλός, και έπαιρνες μεγαλύτερο ρίσκο συγκριτικά. Σήμερα η ίδια η μοτοσυκλέτα σε βοηθά να οδηγήσεις πιο αποτελεσματικά και κυρίως πιο ασφαλώς.

Είναι αυτό λιγότερο «γούστο» ή απλώς τεχνολογική εξέλιξη; Γιατί το αυξημένο ρίσκο εμπεριέχει ικανοποίηση; Είναι μία μορφή επιβεβαίωσης ικανοτήτων από εγωισμό;  Η απάντηση αλλάζει ανάλογα με το ποιον ρωτάς.

Ίσως κανένα θέμα να μην διχάζει περισσότερο από τις προδιαγραφές Euro.

Για αρκετούς από εμάς, οι σύγχρονες μοτοσυκλέτες έχασαν μέρος του χαρακτήρα τους. Έχουν μεγαλύτερα κενά στις χαμηλομεσαίες σ.α.λ. , ακούγονται «αποστειρωμένα» σαν μηχανές του γκαζόν ενώ οι περισσότερες ανεβάζουν θερμοκρασίες για πλάκα. Επίσης, έχουμε γεμίσει δικύλινδρους εν σειρά κινητήρες με την πρόφαση της αποδοτικότητας και της ευχρηστίας τους, ενώ άλλες διατάξεις είναι υπό εξαφάνιση επειδή δεν μπορούν να περάσουν τον έλεγχο των ρύπων.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη. Ότι οι σύγχρονοι κινητήρες είναι πιο αποδοτικοί, πιο οικονομικοί, πιο καθαροί και συχνά ισχυρότεροι στα χαρτιά από τους προκατόχους τους.

Και βέβαια υπάρχει και η... προσέγγιση της «αυτοδικίας». Φίλτρο, πρόγραμμα, εξάτμιση και δεν υπάρχει πρόβλημα. Είναι μια φράση που ακούγεται σχεδόν σε κάθε παρέα. Η λογική είναι απλή. Αν θεωρείς ότι οι προδιαγραφές έχουν περιορίσει τον χαρακτήρα μιας μοτοσυκλέτας, υπάρχουν τρόποι να αλλάξεις την αίσθηση και την απόδοσή της. Βέβαια, αυτό είναι παράνομο για χρήση σε δημόσιο δρόμο και πρέπει να πραγματοποιείται μόνο σε μοτοσυκλέτας για χρήση πίστας.

Το αν αυτό επαναφέρει πραγματικά τον χαρακτήρα των παλιών μοτοσυκλετών ή απλώς δημιουργεί μια διαφορετική εκδοχή των σύγχρονων μοντέλων, είναι μια συζήτηση που δύσκολα τελειώνει.

Κάθε γενιά μοτοσυκλετιστών θεωρεί ότι έζησε την καλύτερη εποχή.

Οι παλιότεροι θυμούνται μοτοσυκλέτες πιο άγριες, πιο απλές και πιο αυθεντικές. Οι νεότεροι απολαμβάνουν επιδόσεις και επίπεδα ασφάλειας που κάποτε έμοιαζαν επιστημονική φαντασία.

Ίσως τελικά το ερώτημα να μην είναι ποια εποχή ήταν καλύτερη αλλά τι ζητά ο καθένας από τη μοτοσυκλέτα του. Αν ψάχνεις την απόλυτη μηχανική εμπειρία, πιθανότατα θα κοιτάξεις προς το παρελθόν. Αν θέλεις να πηγαίνεις πιο γρήγορα, πιο εύκολα και με μεγαλύτερο περιθώριο ασφάλειας, το παρόν δεν ήταν ποτέ τόσο καλό.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η ομορφιά της μοτοσυκλέτας. Ότι ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει μία σωστή απάντηση.

Γιατί αν αύριο άνοιγε μια έκθεση και από τη μία πλευρά είχε ένα ολοκαίνουργιο superbike των 2000's και από την άλλη ένα ολοκαίνουργιο superbike του 2026, ίσως τελικά να χρειαζόσουν πολύ περισσότερη ώρα για να αποφασίσεις απ' όση πιστεύεις.