Γιατί το κράτος τα έχει βάλει τόσο πολύ με τη μοτοσυκλέτα;
Τα τελευταία χρόνια η εικόνα στους ελληνικούς δρόμους έχει αλλάξει αισθητά. Ο νέος ΚΟΚ, τα αυστηρότερα πρόστιμα, οι κάμερες τεχνητής νοημοσύνης, οι συνεχείς έλεγχοι και οι καθημερινές εξορμήσεις της Τροχαίας έχουν δημιουργήσει σε πολλούς αναβάτες την αίσθηση πως η μοτοσυκλέτα βρίσκεται πλέον ξεκάθαρα στο στόχαστρο του κράτους.
Η μοτοσυκλέτα βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των ελέγχων.
Την ίδια στιγμή τα κινητά στα αυτοκίνητα παραμένουν καθημερινή εικόνα.
Γιατί βλέπουμε συνεχώς κλήσεις για κράνος αλλά σχεδόν ποτέ για κινητό;
Η μοτοσυκλέτα δεν είναι το πρόβλημα της πόλης.
Η μοτοσυκλέτα βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο των ελέγχων
Το τελευταίο διάστημα η εικόνα στους ελληνικούς δρόμους έχει αλλάξει αισθητά. Ο νέος ΚΟΚ, τα αυστηρότερα πρόστιμα, οι κάμερες τεχνητής νοημοσύνης, οι συνεχείς έλεγχοι και οι καθημερινές εξορμήσεις της Τροχαίας έχουν δημιουργήσει σε πολλούς αναβάτες την αίσθηση πως η μοτοσυκλέτα βρίσκεται πλέον ξεκάθαρα στο στόχαστρο του κράτους.
Και η αλήθεια είναι πως τα στοιχεία δείχνουν ότι η πίεση προς τους δικυκλιστές αυξάνεται συνεχώς. Οι εκστρατείες για το κράνος, οι έλεγχοι σε delivery, οι κλήσεις για εξατμίσεις, πινακίδες και ΚΤΕΟ αποτελούν πλέον σχεδόν καθημερινή πραγματικότητα στους δρόμους της χώρας.
Υπάρχει όμως και κάτι που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια βλέπουμε στους δρόμους ένα αρκετά μικρότερο ποσοστό αναβατών να οδηγεί χωρίς κράνος. Κάτι που παλιότερα αποτελούσε σχεδόν φυσιολογική εικόνα, ειδικά μέσα στις πόλεις, πλέον έχει περιοριστεί αισθητά.
Είναι ξεκάθαρο ότι η συνεχής πίεση, τα αυστηρά πρόστιμα και η πιθανότητα ελέγχου έχουν επηρεάσει σημαντικά τη συμπεριφορά πολλών αναβατών.
Την ίδια στιγμή τα κινητά στα αυτοκίνητα παραμένουν καθημερινή εικόνα
Κι όμως, ενώ η εικόνα στους μοτοσυκλετιστές δείχνει να αλλάζει, υπάρχει μία άλλη συνήθεια που συνεχίζει να κυριαρχεί στους ελληνικούς δρόμους σχεδόν ανεπηρέαστη:
οι οδηγοί αυτοκινήτων με το κινητό στο χέρι.
Είναι πλέον σχεδόν αδύνατο να σταθεί κανείς σε φανάρι ή σε μποτιλιάρισμα χωρίς να δει οδηγούς να στέλνουν μηνύματα, να μιλάνε στο κινητό, να σκρολάρουν ή να κοιτάζουν συνεχώς οθόνες αντί για τον δρόμο.
Και ναι, σε έναν βαθμό αυτό μοιάζει “λογικό”. Ο οδηγός αυτοκινήτου περνά τεράστιο μέρος της ημέρας εγκλωβισμένος στην κίνηση, μέσα σε ένα περιβάλλον που πολλές φορές μοιάζει ατελείωτο και εξαντλητικό.
Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι η χρήση κινητού τηλεφώνου κατά την οδήγηση αποτελεί μία από τις βασικότερες αιτίες ατυχημάτων παγκοσμίως και αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο πρόκλησης τροχαίου.
Γιατί βλέπουμε συνεχώς κλήσεις για κράνος αλλά σχεδόν ποτέ για κινητό;
Αν παρακολουθήσει κανείς τις ανακοινώσεις της Τροχαίας το τελευταίο διάστημα, θα δει συνεχώς αναφορές σε:
παραβάσεις για κράνος, αλκοτέστ, ταχύτητα, πινακίδες και delivery.
Αυτό που σπάνια εμφανίζεται όμως στις επίσημες εκστρατείες είναι συγκεκριμένα στοιχεία για κλήσεις σχετικές με τη χρήση κινητού τηλεφώνου κατά την οδήγηση.
Και αυτό δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.
Γιατί ενώ το κινητό στο τιμόνι αποτελεί καθημερινή εικόνα στους δρόμους, δεν φαίνεται να βρίσκεται στον ίδιο βαθμό στο επίκεντρο των ελέγχων;
Πολλοί αναβάτες θεωρούν πως η μοτοσυκλέτα αντιμετωπίζεται πλέον πιο “εύκολα” ως στόχος ελέγχου. Είναι πιο εκτεθειμένη, πιο ορατή και πολλές φορές πιο εύκολο να σταματήσει σε μπλόκο ή να καταγραφεί από κάμερες.
Αντίθετα, η χρήση κινητού μέσα στο αυτοκίνητο παραμένει κάτι που συνεχίζει να περνά αρκετές φορές σχεδόν “σιωπηλά” μέσα στην καθημερινότητα της πόλης, παρότι πρόκειται για μία εξίσου επικίνδυνη — αν όχι πιο επικίνδυνη — συνήθεια.
Η μοτοσυκλέτα δεν είναι το πρόβλημα της πόλης
Το παράδοξο είναι πως στις περισσότερες ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις η μοτοσυκλέτα θεωρείται πλέον μέρος της λύσης απέναντι στο κυκλοφοριακό χάος.
Καταλαμβάνει λιγότερο χώρο, μετακινείται γρηγορότερα και μειώνει σημαντικά την επιβάρυνση στους δρόμους σε σχέση με το αυτοκίνητο.
Στην Ελλάδα όμως πολλοί μοτοσυκλετιστές αισθάνονται πως αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν “μόνιμο πρόβλημα” που πρέπει συνεχώς να ελέγχεται και να περιορίζεται.
Και κάπου εκεί δημιουργείται αυτή η ένταση που βλέπουμε όλο και περισσότερο στον δρόμο.
Γιατί ο αναβάτης δεν βλέπει τη μοτοσυκλέτα σαν παιχνίδι. Τη βλέπει σαν καθημερινό εργαλείο, μέσο επιβίωσης και ίσως τη μοναδική ρεαλιστική λύση μέσα στην ασφυκτική κίνηση των ελληνικών πόλεων.
Ίσως τελικά το θέμα να μην είναι ότι το κράτος “μισεί” τη μοτοσυκλέτα.
Ίσως το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι ακόμα δεν έχει καταφέρει να καταλάβει πραγματικά τον άνθρωπο που τη χρησιμοποιεί κάθε μέρα.
Μπορείτε να μας πείτε την δική σας άποψη και εμπειρία σε σχέση με τα παραπάνω στο info@mototriti.gr
