Τα σημαντικότερα προβλήματα που παρουσίασε το PC50, οφείλονταν κυρίως στην ελλιπή λίπανση του κινητήρα. Ένα από τα πιο συνήθη ήταν καμένη βαλβίδα εισαγωγής, λόγω υπερθέρμανσης. Η λύση όμως ήταν απλή. Αντικατάστασή της με μια εξαγωγής, που είχε το ίδιο μέγεθος και ήταν φτιαγμένη από καλύτερο μέταλλο. Επίσης, ο εκκεντροφόρος και τα κοκκοράκια παρουσίαζαν φθορές, λόγω λίπνασης. Η μοναδική γιατρειά για αυτό ήταν η στάθμη των να βρισκόταν πάντα στο σωστό σημείο και πριν από κάθε εκκίνηση του κινητήρα, να έκανες λίγο πετάλι με το κομπλέρ πατημένο. Πετάλι; Μα γιατί; Μα, για να γυρίσει ο κινητήρας και τα λάδια να σκαρφαλώσουν μέχρι την κεφαλή. Τι φοβερές εποχές! Σε πολύ λίγες περιπτώσεις, θύμα της ελλιπούς λίπανσης έπεφτε και το πιστόνι. Στην περίπτωση αυτή όμως, τα περιθώρια του κυλίνδρου έδιναν δυνατότητα μέχρι και 4 στάδια ρεκτιφιέ. Αντίθετα, τα φρένα, το μόνο πουχρειάζονταν ήταν τακτικό καθάρισμα και λάδωμα στις ντίζες τους. Στην περίπτωση του P50, το πίσω ταμπούρο ήταν σχεδόν καταδικασμένο, αφού για να έχεις πρόσβαση, έπρεπε πρώτα να κατέβει ο κινητήρας.
Άλλα προβλήματα του PC50, που παρουσιάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου, ήταν το ύπουλο σάπισμα του εσωτερικού της τεράστιας εξάτμισης, οι μόνιμοι τζόγοι της γκαζιέρας, τα οβάλ που έκανε ο άξονας του διπλού στάντ στις βάσεις του και η γρήγορη φθορά των πλαστικών ροδελών στο πιρούνι, που βέβαια δεν ήταν υδραυλικό σαν τα σημερινά (το αποτέλεσμα ήταν τζόγοι ανάμεσα στα καλάμια και τις μπότες). Μοναδική γιατρειά, το συχνό γρασάρισμα.
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
