Όταν το MotoGP μιλούσε αμερικανικά: Η εποχή των Roberts, Spencer, Rainey και Schwantz
Όταν το MotoGP άλλαξε ριζικά DNA - Η εποχή της αμερικάνικης απόβασης
Η αμερικανική απόβαση άλλαξε για πάντα τα Grand Prix.
Kenny Roberts και Freddie Spencer: Οι πρώτοι που έσπασαν την ευρωπαϊκή κυριαρχία.
Lawson, Rainey και Schwantz: Η χρυσή εποχή των αμερικανικών μονομαχιών.
Το τέλος μιας αυτοκρατορίας και η κληρονομιά που έμεινε.
Η αμερικανική απόβαση άλλαξε για πάντα τα Grand Prix
Υπήρξε μια εποχή όπου το κορυφαίο πρωτάθλημα μοτοσυκλέτας δεν είχε ιταλικό, ισπανικό ή βρετανικό άρωμα. Είχε έντονη μυρωδιά από βενζίνη αμερικανικών oval, σκόνη από dirt track και χαρακτήρες βγαλμένους από κινηματογραφική ταινία. Από τα τέλη της δεκαετίας του 70 έως και τα τέλη των 90s, το MotoGP – τότε κατηγορία 500cc Grand Prix – μιλούσε καθαρά αμερικανικά.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έστειλαν απλώς γρήγορους αναβάτες στην Ευρώπη. Έστειλαν μια νέα φιλοσοφία οδήγησης, άλλη νοοτροπία, διαφορετική φυσική κατάσταση και πρωταθλητές που άλλαξαν τον τρόπο που οδηγούνται οι μοτοσυκλέτες υψηλών επιδόσεων. Από τον Kenny Roberts μέχρι τον Wayne Rainey, τον Kevin Schwantz, τον Freddie Spencer και τον Eddie Lawson, οι Αμερικανοί κυριάρχησαν για περισσότερες από δύο δεκαετίες.
Μέχρι τότε, η Ευρώπη θεωρούσε ότι κατείχε τα μυστικά των Grand Prix. Οι πίστες ήταν εδώ, οι ομάδες ήταν εδώ, η ιστορία ήταν εδώ. Όμως από τα αμερικανικά πρωταθλήματα ήρθαν αναβάτες σκληραγωγημένοι, μαθημένοι να παλεύουν με πανίσχυρες μοτοσυκλέτες και να ελέγχουν γλιστρήματα εκεί που οι Ευρωπαίοι προσπαθούσαν απλώς να κρατήσουν γραμμή.
Δεν ήρθαν για να συμμετάσχουν. Ήρθαν για να κερδίσουν.
Επίσης αν θες να μπεις στην κλήρωση για να κερδίσεις ένα Zontes 368G πάτα εδώ!
Kenny Roberts και Freddie Spencer: Οι πρώτοι που έσπασαν την ευρωπαϊκή κυριαρχία
Ο άνθρωπος που άνοιξε πραγματικά την πόρτα ήταν ο Kenny Roberts. Όταν εμφανίστηκε στα Grand Prix στα τέλη της δεκαετίας του 70, έφερε μαζί του μια τεχνική σχεδόν ακατανόητη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Έμπαινε στις στροφές ελέγχοντας το πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας, χρησιμοποιώντας το γλίστρημα σαν εργαλείο. Αυτό που σήμερα θεωρείται φυσιολογικό, τότε έμοιαζε επαναστατικό.
Με τη Yamaha κατέκτησε τρεις συνεχόμενους παγκόσμιους τίτλους το 1978, 1979 και 1980, και έγινε το σύμβολο της νέας εποχής. Δεν ήταν μόνο γρήγορος· ήταν χαρισματικός, προκλητικός, με προσωπικότητα που γέμιζε paddock και εξέδρες.
Λίγα χρόνια αργότερα εμφανίστηκε ο εξίσου εντυπωσιακός Freddie Spencer. Ο Fast Freddie είχε πιο καθαρό, πιο χειρουργικό στιλ. Φρέναρε βαθιά μέσα στη στροφή, έκλεινε νωρίς τη γραμμή και σήκωνε γρήγορα τη μοτοσυκλέτα για να ανοίξει γκάζι πριν από όλους.
Με τη Honda έγινε πρωταθλητής το 1983 και το 1985 πέτυχε κάτι που ακόμη προκαλεί δέος: κατέκτησε την ίδια χρονιά τα πρωταθλήματα 250cc και 500cc. Ένα επίτευγμα σχεδόν αδιανόητο στη σύγχρονη εποχή.
Ο Roberts είχε φέρει την επανάσταση. Ο Spencer απέδειξε ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν μόδα, αλλά νέα σχολή.
Lawson, Rainey και Schwantz: Η χρυσή εποχή των αμερικανικών μονομαχιών
Αν ο Roberts και ο Spencer άνοιξαν τον δρόμο, η επόμενη γενιά τον μετέτρεψε σε αμερικανικό αυτοκινητόδρομο. Ο Eddie Lawson ήταν ο άνθρωπος της απόλυτης συνέπειας. Δεν είχε τις θεατρικές κινήσεις άλλων, αλλά είχε απίστευτη ακρίβεια. Κέρδισε τέσσερις παγκόσμιους τίτλους στα 500cc και απέδειξε ότι η σταθερότητα μπορεί να νικήσει το χάος.
Ύστερα ήρθε ο Wayne Rainey. Ψυχρός, σοβαρός, μεθοδικός. Ένας αναβάτης που έμοιαζε να μην κάνει λάθη. Με τη Yamaha πήρε τρεις συνεχόμενους τίτλους από το 1990 έως το 1992 και έγινε το πρόσωπο της επαγγελματικής τελειότητας.
Απέναντί του βρέθηκε ο απόλυτος showman: Kevin Schwantz. Ο Τεξανός με τη Suzuki οδηγούσε λες και κάθε γύρος ήταν ο τελευταίος της ζωής του. Φρεναρίσματα στα όρια, σώμα έξω από τη μοτοσυκλέτα, επιθέσεις εκεί που κανείς άλλος δεν τολμούσε.
Ο Rainey ήταν η λογική. Ο Schwantz ήταν το πάθος.
Οι μονομαχίες τους στις αρχές των 90s παραμένουν από τις πιο θρυλικές στην ιστορία του MotoGP. Δεν ήταν μόνο αγώνας τίτλου. Ήταν σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Ο ψυχρός στρατηγός απέναντι στον καλλιτέχνη του χάους.
Το 1993 ο Schwantz κατέκτησε τελικά τον τίτλο, όμως η χαρά της εποχής επισκιάστηκε από το δυστύχημα του Rainey στη Misano World Circuit Marco Simoncelli, που τον άφησε παράλυτο. Για πολλούς, εκείνη η στιγμή σηματοδότησε και το τέλος της πιο αυθεντικής αμερικανικής κυριαρχίας.
Ο διαγωνισμός δεν σταματά στη μοτοσυκλέτα έχει δώρο 50 μπουφάν και 50 κράνη! Για να τα διεκδικήσεις πάτα εδώ!
Το τέλος μιας αυτοκρατορίας και η κληρονομιά που έμεινε
Παρότι ακολούθησαν ακόμη σημαντικές παρουσίες, η μεγάλη εποχή είχε αρχίσει να κλείνει. Ο John Kocinski έδειξε τεράστιο ταλέντο, αλλά και έντονο χαρακτήρα. Ο Doug Chandler ήταν πάντα υπολογίσιμος. Και το 1999 ο Kenny Roberts Jr. χάρισε στην Αμερική τον τελευταίο παγκόσμιο τίτλο της μεγάλης εποχής.
Ήταν συμβολικό. Ο γιος του ανθρώπου που ξεκίνησε την επανάσταση ήταν αυτός που έκλεισε τον κύκλο της.
Από εκεί και πέρα, το άθλημα άλλαξε. Η Ευρώπη οργανώθηκε διαφορετικά, η Ισπανία δημιούργησε τεράστια σχολή, η Ιταλία ανέβασε νέους ήρωες, και λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο Valentino Rossi για να ξεκινήσει νέα δυναστεία.
Όμως όποιος γνωρίζει την ιστορία ξέρει ότι πολλά από όσα θεωρούνται σήμερα δεδομένα στο κορυφαίο επίπεδο γεννήθηκαν από εκείνη την αμερικανική γενιά. Το sliding στην είσοδο, η φυσική προετοιμασία, η επαγγελματική προσέγγιση, το marketing του αναβάτη, η προσωπικότητα ως μέρος του θεάματος.
Οι Αμερικανοί δεν κέρδισαν απλώς τίτλους. Aλλαξαν το ίδιο το DNA του MotoGP.
Και για περισσότερα από είκοσι χρόνια, όταν άκουγες τις εξατμίσεις των 500cc να ουρλιάζουν, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα ο νικητής να μιλά με αμερικανική προφορά.
