Εξόρμηση το ΣΚ: Λίμνη Δόξα
Λίμνη Δόξα.
Από την Αθήνα στη λίμνη: δύο διαδρομές, μία απόδραση.
Φενεός: το οροπέδιο που σε κάνει να σταματήσεις.
Η Λίμνη Δόξα, καλύτερη και από τις φωτογραφίες.
Καφές, φαγητό και μικρές απολαύσεις πριν την επιστροφή
Από την Αθήνα στη λίμνη: δύο διαδρομές, μία απόδραση.
Η έξοδος από την Αθήνα γίνεται πάντα λίγο βιαστικά, αλλά αυτή η διαδρομή σου μαθαίνει από νωρίς να κατεβάζεις ρυθμούς. Έχεις δύο επιλογές και καμία δεν είναι λάθος. Η πρώτη είναι η γνώριμη Εθνική Αθηνών-Πατρών, για να καλύψεις γρήγορα τα χιλιόμετρα και να αφήσεις πίσω σου την πόλη. Η επιλογή της εθνικής παραμένει για αυτούς που έχουν λιγότερο χρόνο στη διάθεση τους. Βγαίνοντας στο Κιάτο ή στο Ξυλόκαστρο, το σκηνικό αλλάζει: ο δρόμος στενεύει, οι ευθείες μικραίνουν και αρχίζει η ανάβαση προς την Ορεινή Κορινθία. Το πράσινο πυκνώνει και η θέα ανοίγει σε όμορφες εικόνες. Η δεύτερη επιλογή είναι πιο αργή, αλλά και πιο «μοτοσυκλετιστική»: παλιά εθνική, Δερβένι και σταδιακή άνοδος προς το οροπέδιο του Φενεού. Εναλλακτικά, μπορείς και να «κόψεις» νωρίτερα στην Κόρινθο και να ανέβεις από Εξαμίλια, Αρχαία Νεμέα και ούτε καθεξής. Αν επιλέξεις αυτή τη φιλοσοφία στην εκδρομή σου, δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία από ποια διαδρομή θα πας, διότι εδώ η διαδρομή είναι η μισή εκδρομή. Κάθε στροφή φέρνει και μια νέα εικόνα, με χωριά κολλημένα στις πλαγιές και βουνά να περιτριγυρίζουν τον ορίζοντα. Δεν υπάρχει λόγος βιασύνης· αυτός ο δρόμος θέλει στάσεις, ματιές δεξιά-αριστερά και χρόνο. Όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις, το κοινό σημείο είναι ότι κάπου εκεί συνειδητοποιείς πως βρίσκεσαι ήδη μακριά από την καθημερινότητα — κι ας απέχεις μόλις δύομιση ώρες από την Αθήνα.
Φενεός: το οροπέδιο που σε κάνει να σταματήσεις.
Η άφιξη στο οροπέδιο του Φενεού έχει κάτι επιβλητικό. Ο χώρος ανοίγει ξαφνικά και νιώθεις μικρός ανάμεσα στα βουνά τριγύρω. Ζήρεια και Χελμός σχηματίζουν ένα φυσικό αμφιθέατρο, μέσα στο οποίο βλέπεις χωριά που μοιάζουν να κινούνται με άλλους ρυθμούς. Εδώ δεν βιάζεται κανείς — ούτε οι άνθρωποι, ούτε το τοπίο. Η περιοχή αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με την εποχή. Το φθινόπωρο, τα χρώματα σπάνε το πράσινο με κίτρινες και κόκκινες πινελιές, δημιουργώντας εικόνες που θυμίζουν πιο βόρειες περιοχές του χάρτη. Την άνοιξη, το φως είναι καθαρό και τα λιβάδια γεμάτα ζωή, ενώ τον χειμώνα, με λίγο χιόνι, το σκηνικό γίνεται σχεδόν αλπικό. Το καλοκαίρι, η δροσιά του υψομέτρου κάνει την περιοχή ιδανική για ανάσα από τη ζέστη της πόλης. Είναι το σημείο που αυθόρμητα σταματάς στην άκρη του δρόμου, κατεβαίνεις από τη μοτοσυκλέτα και απλώς κοιτάς. Όχι για φωτογραφία απαραίτητα, αλλά για να «γράψεις» εικόνες στο μυαλό σου. Ο Φενεός δεν είναι απλώς πέρασμα προς τη λίμνη· είναι μέρος της εκδρομής και αξίζει τον χρόνο του.
Η Λίμνη Δόξα, καλύτερη και από τις φωτογραφίες.
Και μετά, σχεδόν αθόρυβα, εμφανίζεται η Λίμνη Δόξα. Μια ορεινή τεχνητή λίμνη, στα 900 μέτρα υψόμετρο, που μοιάζει να καθρεφτίζει ό,τι καλύτερο έχει γύρω της. Έλατα, πεύκα, ουρανός και σύννεφα ενώνονται στην επιφάνειά της και δημιουργούν εικόνες που καμία φωτογραφία δεν αποδίδει όπως τις ζεις από κοντά. Γύρω από τη λίμνη, άλλοι περπατούν χαλαρά, άλλοι απλώνουν τραπεζομάντιλα για πικνίκ, κάποιοι απλώς κάθονται και κοιτούν το νερό. Στο κέντρο της λίμνης, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Φανουρίου πάνω στη στενή λωρίδα γης λειτουργεί σαν φυσικό σημείο αναφοράς — είναι το πλάνο που πολλοί θέλουν να δουν, να πλησιάσουν, να φωτογραφίσουν. Οι πιο δραστήριοι μπορούν να κάνουν μια περιμετρική βόλτα με τα πόδια ή με ποδήλατο, ενώ το καλοκαίρι δεν λείπουν κι εκείνοι που δοκιμάζουν τα κρύα νερά. Αν θες κάτι διαφορετικό, υπάρχουν επιλογές για ιππασία στα μονοπάτια γύρω από τη λίμνη, δίνοντας διαφορετικές οπτικές στη βόλτα. Είτε έχεις ακολουθήσει την γρήγορη διαδρομή από Αθήνα είτε την πιο «μοτοσυκλετιστική» , η λίμνη ζητά να μείνεις λίγο, να χαζέψεις και να την αφήσεις να σου κάνει παρέα.
Καφές, φαγητό και μικρές απολαύσεις πριν την επιστροφή.
Καμία Κυριακάτικη μοτοβόλτα δεν πρέπει να τελειώνει χωρίς ένα καλό φαγητό ή έναν καφέ με θέα. Τα χωριά γύρω από τη λίμνη, με επίκεντρο τη Γκούρα, είναι ιδανικά για στάση πριν τον δρόμο της επιστροφής. Καφενεία και μικρές ταβέρνες σε περιμένουν με τραπέζια έξω, με μία ατμόσφαιρα που δεν βιάζεται. Η περιοχή φημίζεται για τα κρέατά της και ειδικά για το γουρουνόπουλο, αλλά και για τα όσπρια του Φενεού. Πολλοί σταματούν και στους πάγκους των παραγωγών γύρω από τη λίμνη για μέλι, τυριά ή ψωμί. Η επιστροφή γίνεται συνήθως πιο ήσυχα. Οι εικόνες της ημέρας γυρίζουν στο μυαλό, η Λίμνη Δόξα μένει πίσω, αλλά όχι μακριά. Είναι από εκείνες τις διαδρομές που ξέρεις ότι θα ξανακάνεις — απλώς γιατί σου θύμισε πόσο ωραίο είναι να φεύγεις με τη μοτοσυκλέτα, χωρίς μεγάλο σχέδιο, μόνο με προορισμό.
