Η μαγική ημερομηνία (27 Ιουλίου), που είχα τονίσει έντονα με κόκκινο στυλό στο ημερολόγιο του γραφείου, είχε φτάσει. Είναι μεσημέρι και ενώ έπρεπε κανονικά να κάνω έναν τυπικό έλεγχο στο Daelim, μιας και μετά από μερικές ώρες θα έκανα ταξίδι διακοπών, εγώ συνεχίζω να στριφογυρίζω από γραφείο σε γραφείο για το αντίο του αποχαιρετισμού
ημερολόγιο του γραφείου, είχε φτάσει. Είναι μεσημέρι και ενώ έπρεπε κανονικά να κάνω έναν τυπικό έλεγχο στο Daelim, μιας και μετά από μερικές ώρες θα έκανα ταξίδι διακοπών, εγώ συνεχίζω να στριφογυρίζω από γραφείο σε γραφείο για το αντίο του αποχαιρετισμού. Από την πρώτη μέρα που το Freewing έκανε την εμφάνισή του με είχε πείσει πως το μοναδικό πράγμα που χρειαζόταν έλεγχο ήταν ο δείκτης στάθμης του καυσίμου. Μέρες πριν είχε δοκιμαστεί, με την εξωτερική θερμοκρασία να αγγίζει του 40 βαθμούς Κελσίου και το Daelim να μας αγχώνει για το κατά πόσο η ένδειξη θερμοκρασίας του είναι αληθής, καθώς παρέμενε σε εκνευριστικά πολύ χαμηλά επίπεδα. Μοναδική ιδιομορφία του Freewing αποτελούσε και αποτελεί (αν και πλέον σε μικρότερο βαθμό) η εκκίνηση του κινητήρα. Χρειάζεται μερικές ‘‘ξερογκαζιές’’ για να σταθεροποιηθεί το ρελαντί του.
Οι ώρες κύλησαν γρήγορα, τόσο μάλιστα που θα έχανα το πλοίο. Πειραιάς-Αμπελόκηποι αστραπή για να παραλάβω το έτερο που περίμενε στο πεζοδρόμιο με όλο το προικιό. Ξεπέρασα το εγκεφαλικό ανοίγοντας τη σέλα και τοποθετώντας τσάντες κάτω από το μεγάλο αποθηκευτικό χώρο και πάνω στα ήδη υπάρχοντα δικά μου πράγματα που είχα στριμώξει στην ποδιά. Τα sliping bag (ελαφριά αλλά ογκώδη) τοποθετήθηκαν στη σχάρα, που όμως δε διαθέτει γαντζάκια για να δένουν τα χταπόδια. Η πρώτη σκληρή δοκιμασία του Daelim αρχίζει στην κάθοδο για Πειραιά, έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ το ωφέλιμο φορτίο και κινούμενη αστραπιαία για το λιμάνι. Η δεύτερη δοκιμασία για εμάς, το λιμενικό σώμα και το Freewind φτάνει τη στιγμή που διασχίζοντας την πύλη 7 του λιμανιού το πλοίο είναι έτοιμο για αναχώρηση. Η φόρα που μεταβήκαμε από την προβλήτα στην μπουκαπόρτα του πλοίου με έκανε να πιστέψω πως επίσημα πλέον ήταν η αρχή του τέλους. Όμως οι αναρτήσεις και το πλαίσιο του freewind απορρόφησαν τις δυνάμεις που θέλησαν να μας τσαλακώσουν σαν τσιγαρόχαρτο και με θεαματικό τρόπο και κομμένη ανάσα παρκάραμε στα γκαράζ του πλοίου. Στις 3 και κάτι, ξημέρωμα, το βραχνιασμένο μεγάφωνο μας ανακοίνωσε πως προσεγγίζουμε το λιμάνι του Ευδήλου. Τα δυνατά φώτα του Daelim και το γεμάτο φεγγάρι στάθηκαν σύμμαχός στη βαθιά συσκότιση που είχε πέσει το νησί. Μπορεί το Daelim να διαθέτει μικρούς τροχούς, αλλά η συμπεριφορά του στους κακοτράχαλους δρόμους του νησιού δεν το προβλημάτισαν. Η δύναμη του κινητήρα και η γραμμική καμπύλη ισχύος μας αναρρίχησαν μέχρι την πιο ψηλή κορυφή, ενώ τα λίγο αδύναμα φρένα φάνηκαν σωτήρια στις χωμάτινες διελεύσεις μας. Οι δυνατοί άνεμοι που έπνεαν στο νησί επηρέαζαν αρκετά τη σταθερότητα του σκούτερ μας, ενώ στα θετικά συγκαταλέγεται πως τα πλαστικά, ακόμα και μετά από το έντονους κραδασμούς που δέχτηκαν, δεν παρουσίασαν τριξίματα.
ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Διαβάστηκε από 2957 αναγνώστες
