Παρουσίαση

M.T.: Πόσο καιρό οδηγείς μοτοσικλέτα;
S.G.: «Περίπου 20 χρόνια»

M.T.: Πώς δημιουργήθηκε η ομάδα Feisty Racing και ποιος είναι ο στόχος της;
S.G.: «Η ομάδα Feisty Racing διαμορφώθηκε τον Οκτώβριο του 2004 από μια μικρή ομάδα γυναικών αγωνιζομένων, ενώ εγώ είχα το ρόλο του μάνατζερ. Τώρα, μαζί με την Deb Cartwright, ένα από τα ιδρυτικά μέλη, έχουμε αναλάβει την ομάδα. Ο σκοπός μας έχει τρία σκέλη:
1. να ενθαρρύνουμε περισσότερες γυναίκες να ασχοληθούν με τους αγώνες
2. να βρούμε τη miss Valentina Rossi
3. να ενθαρρύνουμε περισσότερες γυναίκες να οδηγήσουν μοτοσικλέτα.
Α ναι, και ένα τέταρτο:
4. να περνάμε καλά και να κερδίζουμε τρόπαια! »

M.T.: Υπάρχουν χορηγοί που θέλουν να υποστηρίξουν ένα, αποκλειστικά γυναικείο, πρωτάθλημα ταχύτητας;
S.G.: «Σκεφτόμαστε σοβαρά για κάποιο διάστημα να διοργανώσουμε ένα πρωτάθλημα γυναικών στη Μ. Βρετανία, παρ’ όλα αυτά όμως δεν έγινε εφικτό για αρκετούς λόγους. Πρώτον, δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες αναβάτριες ώστε να διαμορφωθεί πρωτάθλημα. Δεύτερον, αν καταφέρναμε να φέρουμε αρκετές γυναίκες να αγωνισθούν, ο τομέας θα είχε υπερβολικά μεγάλη ποικιλία αναβατών, και ο ανταγωνισμός δε θα είχε πια νόημα. Τρίτο, μας αρέσει να ανταγωνιζόμαστε τους άνδρες. Πιστεύω πως είναι αρκετό να αγωνίζεσαι στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Γυναικών και εγώ με την Deb περιμένουμε με αγωνία να συμμετάσχουμε για το 2007.»

M.T.: Πώς αντιδρούν οι άντρες οδηγοί βλέποντας μια γυναίκα μοτοσικλετίστρια στο δρόμο ή στην πίστα;
S.G.: «Είναι δύσκολο γι’ αυτούς να καταλάβουν ότι είμαστε γυναίκες, όταν φοράμε τις φόρμες και τα κράνη. Γι’ αυτό και αρκετές από εμάς επιλέγουμε να φοράμε αρκετό ροζ, ώστε να καταλαβαίνουν ποια, μόλις, τους προσπέρασε. Σοβαρά τώρα, στη Μ. Βρετανία υπάρχουν τόσες πολλές γυναίκες μοτοσικλετίστριες, που πλέον έχουν γίνει αρκετά αποδεκτές. Όταν ξεκίνησα να οδηγώ ήμαστε κάτι το εξωπραγματικό και μου άρεσε η επιπλέον προσοχή που έδειχναν οι άνδρες. Στην πίστα, γενικώς, μας συμπεριφέρονται όπως ακριβώς και μεταξύ τους, αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου αρκετοί κρατάνε κακία και τσαντίζονται όταν κάποια από εμάς τους προσπερνάει. Πραγματικά όμως απολαμβάνουμε τον ανταγωνισμό και τη συναδελφικότητα».

M.T.: Είναι εύκολο για μια γυναίκα οδηγό να βρει τον κατάλληλο εξοπλισμό;
S.G.: «Δεν είναι τόσο εύκολο όσο είναι για τους άντρες, όμως η κατάσταση βελτιώνεται. Πάντα θα υπάρχουν όμως προβλήματα και για τους άντρες με περίεργο σωματότυπο. Τα προβλήματα για τις γυναίκες εντοπίζονται κυρίως στις δερμάτινες αγωνιστικές φόρμες και στα νούμερα στις μπότες. Οι φόρμες μπορούν να γίνουν κατά παραγγελία ή, στη Μ. Βρετανία, υπάρχουν κάποια καταστήματα που έχουν διαθέσιμο αρκετά πλούσιο στοκ στα δερμάτινα για γυναίκες.»

• «Η ελληνική αγορά δεν ενημερώνεται για τις ανάγκες των γυναικών στον μοτοσικλετιστικό εξοπλισμό, επειδή είμαστε μειοψηφία. Οπότε, δεν υπάρχει ούτε ποικιλία ούτε νούμερα. Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι ότι φέρνουν γυναικείο εξοπλισμό για περιστασιακές συνεπιβάτριες και όχι ποιοτικό για γυναίκες οδηγούς».
• «Νομίζω πως τα τελευταία χρόνια έχει βελτιωθεί αρκετά, αφού πλέον οι άντρες μοτοσικλετιστές «ξεφορτώθηκαν» χαρακτηρισμούς όπως αλήτες, μηχανόβιοι και άλλα σχετικά κοσμητικά επίθετα, με αποτέλεσμα η κυριακάτικη βόλτα με μοτοσικλέτα να μην είναι πλέον ταμπού. Έτσι, η γυναίκα που συνοδεύει το ταίρι της έχει πλέον απαιτήσεις, όσον αφορά στην ασφάλειά της! Ο εξοπλισμός για την γυναίκα σε αυτό το επίπεδο έχει βελτιωθεί σημαντικά. Ο αγωνιστικός εξοπλισμός όμως (μπότες mx, θώρακες και φόρμες) είναι πιο σπάνιο να βρεθεί, μιας και στην Ελλάδα ελάχιστες είναι οι κοπέλες που τον αναζητούν... Εύλογα η αγορά, λοιπόν, κάνει «διακρίσεις» στο τι θα εισάγει...».
• «Η κατάσταση αυτή είναι απόλυτα δικαιολογημένη από τους εμπόρους, αφού το target group είναι ολιγομελές, αν αναλογιστούμε δε πως ο Έλληνας οδηγός μοτοσικλέτας σε μεγάλο ποσοστό δεν έχει μυηθεί ακόμα στον ορισμό του προστατευτικού εξοπλισμού και στην αναγκαιότητα αυτού, πόσο περισσότερο αν μιλάμε για τη μονοψήφια ποσοστιαία μονάδα που καταλαμβάνουν οι γυναίκες μοτοσικλετίστριες;»